คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยอาศัยที่ดินมือเปล่าของโจทก์ปลูกบ้านอยู่บัดนี้โจทก์ขอที่ดินคืน จำเลยไม่ยอมคืน จึงขอให้ขับไล่จำเลยให้การว่าที่ดินพิพาทจำเลยได้ซื้อไว้จากโจทก์ โดยไม่ได้ทำหนังสือสัญญาจำเลยครอบครองได้ 3 ปีเศษ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยซื้อที่พิพาทจากโจทก์ไว้จริง จำเลยได้ครอบครองเป็นกรรมสิทธิ์มา 3 ปีแล้วย่อมได้สิทธิครอบครอง พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นที่สวนจำเลยครอบครองเพียง 3 ปีเศษไม่ได้กรรมสิทธิ์ พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่พิพาทนี้ฟังได้ว่า เป็นที่สวนตามคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ จำเลยเถียงว่าโจทก์จะต้องฟ้องเรียกคืนภายใน 1 ปีตามมาตรา 1375 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เท่านั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่ากฎหมายที่อ้างนี้เป็นเรื่องเรียกคืนซึ่งสิทธิครอบครองแต่ในเรื่องนี้เป็นที่สวน โจทก์มีกรรมสิทธิ์แล้วจำเลยจะอ้างการครอบครองเป็นปรปักษ์ ก็ต้องถือ 10 ปีตามมาตรา 1382พิพากษายืน
