คำฟ้องและคำให้การ
เรื่อง ขอหย่า
โจทก์ฟ้องขอหย่าขาดจาการเป็นสามีภริยากับจำเลย โดยอ้างเหตุหย่า ๓ เหตุคือ ๑. จำเลยใช้กิริยาหยาบคายต่อโจทก์ ทำร้ายโจทก์ถึงบาดเจ็บ ๒. จำเลยประพฤติตนเป็นปฏิบักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรง ๓. จำเลยจงใจทิ้งร้างโจทก์ และไม่ให้ความอุปการะเลี้ยงดูโจทก์และบุตรตามสมควร จำเลยต่อสู้ตรงข้ามกับเหตุหย่าที่โจทก์อ้างมาฟ้อง ศาลแพ่งวินิจฉัยว่า เหตุหย่าตามข้อ ๑ และ ๒ แม้เป็นความจริง สิทธิฟ้องร้องของโจทก์ก็ระงับไป เพราะขาดอายุความตาม ป.พ.พ. มาตรา ๑๕๐๙ แล้ว ส่วนเหตุหย่าข้อ ๓ ศาลแพ่งฟังว่า จำเลยให้ความช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูโจทก์ ไปอยู่กับภริยาใหม่มิได้หลับนอนกับโจทก์ฉันท์สามีภริยาโดยมิใช่ความผิดของภริยานั้น ถือว่าเป็นการจงใจทิ้งร้างภริยาตลอดมาเกินกว่า ๑ ปี โจทก์ย่อมอ้างเหตุนี้ฟ้องหย่าได้ จึงพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากสามีภริยากัน
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฏีกา คดีมีข้อโต้เถียงขึ้นมาสู่ศาลฏีกาแต่เพียงข้อเดียวว่า จำเลยได้จงใจละทิ้งร้างโจทก์ไปเกินกว่า ๑ ปี ดังที่ศาลล่างวินิจฉัยมานั้นหรือไม่ ศาลฏีกาเห็นว่า เพียงแต่การที่จำเลยมิได้หลับนอนกับโจทก์ฉันท์สามีภริยา จะถือว่าเป็นการจงใจละทิ้งร้างโจทก์ได้หรือไม่นั้น ข้อเท็จจริงได้ความว่า ถึงแม้จำเลยจะได้แยกไปอยู่กับภริยาใหม่แล้วก็ดี แต่จำเลยก็ยังคงไปมาที่บ้านโจทก์ไปร่วมรับประทานอาหารกับบุตรเกือบทุกวัน และทั้งจำเลยยังเป็นผู้อุปการะบุตรของจำเลยอยู่ด้วย โจทก์สั่งคนเฝ้าบ้านไม่ให้ใครเข้าห้องนอกจากโจทก์กับลูก ๆ แม้กระนั้นจำเลยก็ยังอุตส่าห์ไปมาที่บ้านโจทก์แทบทุกวัน จำเลยไปบ้านโจทก์ทีไร ก็ตั้งข้อสังเกตุสอบถามคนในบ้านว่ามีใครไปมาหาโจทก์ เป็นการแสดงกิริยาหวงแหนสนใจในความเป็นอยู่ของ โจทก์ พฤติการณ์ดังกล่าวจะถือว่า จำเลยจงใจละทั้งร้างโจทก์หาได้ไม่
Result
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์.
