คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยถือขวนเงื้อวิ่งไล่ฟันผู้เสียหาย แต่มีคนมาห้ามเหตุก็สงบ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๓๓๙(๑)
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยไม่มีความผิดตามฟ้องของโจทก์ จึงพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยไม่ได้ขู่เข็ญผู้เสียหายแต่อย่างใด จึงไม่เป็นผิดตามมาตรา ๓๓๙(๑)
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง.