คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยออกเช็คสั่งจ่ายเงินให้บริษัทผู้เสียหายโดยเจตนาไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยมอบเช็คพิพาทให้บริษัทผู้เสียหายในท้องที่สถานีตำรวจนครบาลพระราชวัง พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจนครบาลบางรักจึงไม่มีอำนาจสอบสวน และถือว่าคดีนี้ยังไม่มีการสอบสวนโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจนครบาลบางรักมีเหตุผลสมควรที่จะอ้างหรือเชื่อได้ว่า เหตุคดีนี้เกิดในท้องที่ของตน การสอบสวนจึงเป็นการชอบด้วยกฎหมาย และโจทก์มีอำนาจฟ้องคดีนี้ศาลชั้นต้นยังมิได้วินิจฉัยว่าจำเลยกระทำผิดดังฟ้องหรือไม่
พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยมอบเช็คพิพาทเพื่อชำระหนี้ค่าสินค้าแก่นางสาวอรุณี พนักงานของบริษัทผู้เสียหาย บริษัทผู้เสียหายนำเช็คพิพาทไปขึ้นเงินไม่ได้ จึงมอบอำนาจให้นายโชคไปร้องทุกข์กล่าวโทษจำเลยที่สถานีตำรวจนครบาลบางรัก นางสาวอรุณีเข้าใจว่าเมื่อรับเช็คพิพาทจากจำเลยที่ถนนจักรเพชร ตำบลพระราชวัง อำเภอพระนครแล้วต้องส่งไปที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทผู้เสียหายซึ่งตั้งอยู่ที่ตำบลสุริวงศ์ อำเภอบางรักจังหวัดพระนคร เลยถือว่าสำนักงานใหญ่เป็นผู้รับเช็ค นางสาวอรุณีและนายโชคให้ถ้อยคำต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจนครบาลบางรักว่าจำเลยมอบเช็คพิพาทให้
ณ ที่ทำงานของบริษัทเฮิกซ์ไทย จำกัด ผู้เสียหาย ตำบลสุริวงศ์ อำเภอบางรัก จังหวัดพระนคร นับเป็นเหตุผลสมควรที่พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจนครบาลบางรักจะเชื่อว่าความผิดได้เกิดในเขตอำเภอของตน จึงทำการสอบสวนความผิดนั้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 18 วรรค 2 การสอบสวนดังกล่าวจึงชอบด้วยกฎหมาย ถือได้ว่ามีการสอบสวนความผิดนี้แล้ว โจทก์มีอำนาจฟ้องคดีได้ ไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120พิพากษายืน
