คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยเห็นรถยนตร์คันที่จอดออกเดินในระยะทาง ๒๐ เมตร์ แล้วรถคันหน้านั้นเลี้ยวข้ามถนนตัดหน้ารถยนตร์ของจำเลยซึ่งอยู่ในระยะห่าง ๑ หรือ ๒วา จำเลยหยุดรถไม่ทันชนรถคันนั้นล้มตะแคง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าจำเลยขับรถตามหลังมีหน้าที่ต้องใช้ความระมัดระวังนั้น ถ้าเป็นเรื่องขับรถตามกันไป ก็เป็นจริง ดังกล่าวแล้ว แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องขับรถเลี้ยวตัดข้ามถนน จึงเป็นหน้าที่ของรถคันเลี้ยวต้องใช้ความระมัดระวัง แล้ววินิจฉัยว่าจำเลยมิได้ประมาท
Result
พิพากษายกฟ้องยืนตามศาลอุทธรณ์
