คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าจำเลยได้กระทำการชิงทรัพย์ พิพากษาให้ลงโทษตามกฎหมายอาญา ม.๓๐๐
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา.
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยค้านว่าถ้าจำเลยจะมีความผิดก็ผิดแต่เพียงฐานพยายามชิงทรัพย์นั้น ข้อนี้ฟังว่า จำเลยได้ทำร้ายเจ้าทรัพย์จนหมดสติและแย่งเอาถุงเงินไปได้แล้ว การแย่งชิงทรัพย์จึงเป็นอันสำเร็จการที่บุตร์เจ้าทรัพย์วิ่งเข้ามาภายหลังและแล้วแย่งเอาถุงเงินคืนมาได้นั้น ไม่กระทำให้ความผิดของจำเลยเป็นฐานพยายามพวกเจ้าทรัพย์จะได้เงินคืนใกล้ชิดกับที่เกิดเหตุหรือไกลกับที่เกิดเหตุก็ดี ไม่ใช่เหตุเกี่ยวข้องกับความผิดของจำเลย คงพิพากษาแก้ศาลล่างฉะเพาะกำหนดโทษ.
