คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายจำเลยทั้งสองได้ร่วมกันใช้อำนาจในตำแหน่งหน้าที่โดยมิชอบ ข่มขืนใจผู้เสียหายให้ยอมให้เงิน 6,000 บาท โดยขู่เข็ญว่าผู้เสียหายกระทำผิดอาญาจนผู้เสียหายมีความกลัวยอมให้เงินจำเลยไป 1,400 บาท ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 148, 157, 337
จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 148, 337 วรรคแรก, 83 การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 148, 157, 337 ความผิดตามมาตรา 337 นั้น ได้มีคำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ 1 ฯลฯ ซึ่งมีผลใช้บังคับอยู่ระหว่างเกิดเหตุคดีนี้ว่าให้อยู่ในอำนาจศาลทหารที่จะพิจารณาพิพากษา ส่วนความผิดตามมาตรา 148, 157 ซึ่งไม่อยู่ในอำนาจศาลทหารนั้น ได้มีคำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 30 ฯลฯ ว่า บรรดาคดีที่อยู่ในอำนาจศาลทหารพิจารณาพิพากษาตามคำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 1 ฯลฯ และฉบับอื่น ถ้าคดีใดประกอบด้วยการกระทำหลายอย่าง แม้แต่ละอย่างเป็นความผิดได้ในตัวเอง และไม่อยู่ในอำนาจศาลทหาร ก็ให้อยู่ในอำนาจศาลทหารที่จะพิจารณาพิพากษา ข้อหาฐานนี้จึงอยู่ในอำนาจศาลทหารที่จะพิจารณาพิพากษาด้วย ดังนั้นที่ศาลชั้นต้นประทับฟ้องคดีนี้ไว้ดำเนินการตลอดมาจนถึงชั้นอุทธรณ์ จึงไม่ชอบที่จะกระทำได้ เกี่ยวกับอำนาจศาลพิพากษายกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง และยกฎีกาจำเลย
