คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ขวานฟันผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสและต้องทุพพลภาพเรื้อรังตลอดชีวิต โดยจำเลยมีเจตนาฆ่า แต่ผู้เสียหายได้รับการรักษาทันทีจึงไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80จำเลยให้การว่าใช้ขวานฟันผู้ตายจริง แต่ไม่มีเจตนาฆ่าศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 ให้จำคุก 12 ปี คำรับของจำเลยในชั้นพิจารณาเป็นประโยชน์แก่คดีอยู่บ้าง ลดให้ 1 ใน 3 คงจำคุก 8 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 จำคุก 8 ปี
จำเลยให้การรับสารภาพโดยดีตลอดมา ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 4 ปีโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์นำสืบไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายมาก่อน ขวานที่ใช้ฟันก็ไม่ได้ความว่ามีขนาดใหญ่อันจะทำให้ถึงตายได้หรือไม่ เมื่อพิจารณาถึงการกระทำของจำเลยต่อผู้เสียหายคือ ใช้ขวานฟันเพียง 1 ที ทั้ง ๆ ที่โอกาสจะฟันซ้ำได้อีก แต่จำเลยก็มิได้ฟันซ้ำ ถึงแม้จำเลยฟันถูกบริเวณคอด้านหลังซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญอาจถึงแก่ชีวิตได้แห่งหนึ่งก็ตามแต่จำเลยได้ต่อสู้และนำสืบว่าตั้งใจฟันที่ไหล่ผู้เสียหาย เพราะไม่ต้องการให้ตาย ซึ่งผู้เสียหายเองก็เบิกความเจือสมว่าพอได้ยินเสียงดังโครมจึงหันไปดู ก็พอดีจำเลยใช้ขวานฟันลงมาแต่พลาดไปถูกที่คอ ทั้งบาดแผลที่ปรากฏออกมาเพียงหนังขาดยาวประมาณ 5 เซนติเมตร จึงยังถือไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายพิพากษายืน
