คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว มีคำสั่งให้ประทับฟ้องจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยออกเช็คลงวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2522และมีการเรียกเก็บเงินเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2522 ก่อนวันที่เช็คถึงกำหนดและธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คอ้างว่าบัญชีปิดแล้ว เพราะบัญชีของจำเลยถูกปิดมาตั้งแต่วันที่ 21 สิงหาคม 2521 และในวันที่ 23 กุมภาพันธ์2522 ซึ่งเช็คถึงกำหนดใช้เงิน โจทก์ไม่ได้ยื่นเช็คเพื่อเรียกเก็บเงินจากธนาคารอีก และวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า
เมื่อบัญชีของผู้ออกเช็คถูกปิดมาก่อนที่จะมีการออกเช็คและผู้ทรงนำเช็คเข้าบัญชีเงินฝากเพื่อเรียกเก็บเงินตามเช็คก่อนวันที่ลงในเช็ค ผู้ออกเช็คจะมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 หรือไม่ ปัญหานี้ศาลฎีกาได้วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่แล้ว เห็นว่า การที่ธนาคารปฏิเสธไม่จ่ายเงินตามเช็คนั้นจะต้องเป็นการปฏิเสธเนื่องจากมีการยื่นให้ใช้เงินโดยชอบเมื่อเช็คถึงกำหนดชำระแล้ว เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นผู้ทรงนำเช็คซึ่งจำเลยเป็นผู้ออก เข้าบัญชีเงินฝากเพื่อเรียกเก็บเงินตามเช็คก่อนวันที่ลงในเช็คย่อมเป็นการยื่นให้ใช้เงินโดยไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 989 ประกอบด้วยมาตรา 914ฉะนั้น แม้ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเพราะบัญชีของจำเลยผู้ออกเช็คถูกปิดมาก่อนที่จะมีการออกเช็ค ก็ยังถือไม่ได้ว่าเป็นการปฏิเสธการจ่ายเงินในวันที่เช็คถึงกำหนด การกระทำของจำเลยจึงยังไม่เป็นความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3พิพากษายืน
