คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเปนกำนันไปจับ ค.ซึ่งไม่ใช่ลูกบ้านของตน แล้วหลอกลวงเอาเงินจาก ค.ว่าจะช่วยเหลือ ค.หลงเชื่อจึงให้เงินไป ขอให้ลงโทษตาม ม.๑๓๖ แล ๓๐๔ ศาลเดิมตัดสินลงโทษจำเลยตาม ม.๑๓๖ จำคุก ๑ ปี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า พะยานโจทก์แตกต่างกัน ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า แม้จะฟังข้อเท็จจริงดังศาลเดิมวินิจฉัย จำเลยก็ยังไม่มีผิดตาม ม.๑๓๖ ตามฎีกาที่ ๔๔๕/๒๔๖๙ เพราะจำเลยได้ไปจับ ค.ในตำบลอื่น จำเลยไม่ใช้เจ้าพนักงานตาม พ.ร.บ. ปกครองท้องที่ ส่วนที่โจทก์อ้าง ม.๓๐๔ มาในฟ้อง แต่มิได้ว่ากันมาจนถึงชั้นนี้ จึงไม่จำเปนต้องวินิจฉัยถึง ให้ยกฟ้องโจทก์(ศรี-หริศ-นล)ศาลชั้นต้น - หลวงอินท+ญาศาลอุทธรณ์ - พระยานนทธรรมธาดา
