คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้จำเลยไม่ใช้หนี้เงินกู้ให้โจทก์ตามคำพิพากษาโจทก์จึงยึดที่ดินโฉนดหนึ่ง อ้างว่าเป็นของนางอู่ภริยาจำเลยมีกรรมสิทธิอยู่กึ่งหนึ่ง และเป็นสินบริคณห์ระหว่างจำเลยกับนางอู่เพื่อขายใช้หนี้ นางอู่ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ว่า ทรัพย์ที่ยึดเป็นสินเดิมของผู้ร้องโจทก์ไม่มีสิทธิยืด ศาลแพ่งวินิจฉัยว่า ทรัพย์รายพิพาทเป็นสินบริคณห์เจ้าหนี้ชอบจะยืดส่วนของผู้ร้องชำระหนี้ได้ ให้ยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาต่อไป แล้วมีคำสั่งใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าหนี้สินที่จำเลยผู้เป็นสามีก่อขึ้นในระหว่างที่จำเลยกับผู้ร้องยังเป็นสามีภริยากันอยู่ เมื่อใช้ ป.ม. แพ่งฯ บรรพ ๕ นั้น ผู้ร้องจะต้องรับผิดร่วมด้วยหรือไม่นั้น ได้มีคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๐๔๕/๒๔๘๔ วินิจฉัยไว้แล้วว่า ภริยาไม่ต้องรับผิดร่วมด้วยเว้นแต่หนี้นั้นจะเป็นหนี้ร่วม เรื่องนี้คู่ความยังโต้เถียงข้อเท็จจริงกันอยู่ว่าที่ดินที่ยึดเป็นสินเดิมของผู้ร้องหรือเป็นสินสมรส และหนี้รายนี้เป็นหนี้ร่วมหรือไม่ จะวินิจฉัยชี้ขาดข้อกฎหมายยังไม่ได้
Result
จึงพิพากษายืน
