คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนคาร์ไบน์ยิงจ่าสิบตำรวจจำเนียร อินทรโสตถิ เจ้าพนักงานตำรวจ ขณะทำการตามหน้าที่เป็นสิบเวรรักษาการณ์ โดยเจตนาฆ่า แต่กระทำไปไม่ตลอด พลตำรวจจงกล มีทองคำ ปัดปลายกระบอกปืนและแย่งอาวุธปืนดังกล่าวเสียทัน จ่าสิบตำรวจจำเนียรจึงไม่ตายขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 289, 80 สั่งคืนของกลางให้แก่ทางราชการซึ่งเป็นเจ้าของจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่า พฤติการณ์ที่จำเลยกระทำไปยังไม่ถึงขั้นพยายามกระทำความผิดพิพากษายกฟ้องโจทก์ ของกลางคืนผู้บังคับกองสถานีตำรวจภูธรอำเภอตะพานหินโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289, 80 ประกอบด้วยมาตรา 52(1)
จำคุก16 ปี มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสาม ตามมาตรา 78 คงจำคุก 10 ปี8 เดือน ของกลางคืนเจ้าของจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า คืนเกิดเหตุจำเลยได้ขึ้นไปหานางสาวพัชรี มณีวรรณ์ ซึ่งนอนอยู่ในห้องบนสถานีตำรวจภูธรอำเภอตะพานหิน แล้วถูกจ่าสิบตำรวจจำเนียรซึ่งทำหน้าที่สิบเวรสั่งให้ออกจากห้องที่นางสาวพัชรี มณีวรรณ์ นอนอยู่ จำเลยก็ลงจากสถานีตำรวจไป แล้วกลับมาที่สถานีตำรวจอีกโดยถือปืนมาด้วย ขึ้นบันไดสถานีตำรวจยกปืนขึ้นประทับบ่าจ้องปืนไปทางจ่าสิบตำรวจจำเนียรในท่ายืนยิง พลตำรวจจงกล มีทองคำ เข้าปัดปากกระบอกปืนและแย่งปืนจากจำเลย และผู้เสียหายเข้าช่วยแย่งปืนมาจากจำเลยได้ ในเรื่องสาเหตุก็คงเป็นเพราะจำเลยไม่พอใจที่ถูกจ่าสิบตำรวจจำเนียร
อินทรโสตถิ สั่งให้ออกจากห้อง จนจำเลยแกล้งขับรถจักรยานยนต์เฉียดจ่าสิบตำรวจจำเนียร อินทรโสตถิ ประกอบกับจำเลยมีอาการเมาสุรา จึงกลับมาหาจ่าสิบตำรวจจำเนียร อินทรโสตถิ ด้วยความโกรธ การที่จำเลยยกปืนซึ่งบรรจุกระสุนอยู่พร้อมที่จะยิงได้ขึ้นประทับบ่าเล็งจ้องไปที่จ่าสิบตำรวจจำเนียร อินทรโสตถิ ในระยะห่าง 5 เมตรเศษ เป็นการแสดงว่าจะยิงจ่าสิบตำรวจจำเนียร อินทรโสตถิ ถือได้ว่าเป็นการลงมือกระทำความผิดฐานฆ่าผู้อื่นแล้ว แต่จำเลยกระทำไปไม่ตลอด เพราะพลตำรวจจงกล มีทองคำเข้าปัดกระบอกปืนและแย่งปืนเสียก่อน จำเลยต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงานขณะกระทำการตามหน้าที่พิพากษายืน
