เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้โจทก์เป็นเจ้าหนี้ จำเลยทำยอมใช้ต้นเงิน 20,000 บาทกับดอกเบี้ย โจทก์จึงนำยึดที่ดิน 1 แปลงผู้ร้องคัดค้านว่าที่ดินที่โจทก์นำยึดเป็นรายเดียวกับที่ศาลชั้นต้นได้พิพากษาให้จำเลยโอนให้แก่ผู้ร้อง และว่าสัญญากู้ระหว่างจำเลยกับโจทก์ที่ทำยอมกันที่ศาลนั้น โจทก์จำเลยสมคบกันทำขึ้นเพื่อฉ้อโกงผู้ร้อง ขอให้พิพากษาปล่อยทรัพย์รายนี้โจทก์ให้การว่าผู้ร้องกับจำเลยซึ่งเป็นคู่ความในสำนวนคดีแพ่งแดงที่ 28/2496 ได้สมยอมกันทำสัญญาจะซื้อขายที่ดินรายพิพาทแล้วนำมาฟ้องศาลเพื่อหลีกเลี่ยงการชำระหนี้ ที่ดินราคา 20,000 บาท ไม่ใช่ 2,000 บาท คดีที่ผู้ร้องเป็นโจทก์ยังไม่ถึงที่สุดและทรัพย์ยังไม่โอนไป กรรมสิทธิ์ยังเป็นของจำเลยโจทก์มีสิทธิยึดบังคับคดีได้ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานแล้วชี้ขาดว่า ที่ดินรายพิพาทเมื่อศาลพิพากษาให้จำเลยโอนให้แก่ผู้ร้องซึ่งเป็นโจทก์ในคดีก่อนตามสัญญาซื้อขายไปแล้ว
ความเป็นเจ้าของที่ดินย่อมตกไปอยู่แก่ผู้ร้องนับแต่วันที่ศาลพิพากษาเป็นต้นไปและใช้ยันบุคคลภายนอกได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 145(2) พิพากษาให้ถอนการยึดโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 145(2) ยังมีความว่า คำพิพากษาที่วินิจฉัยถึงกรรมสิทธิ์แห่งทรัพย์สินใด ๆ เป็นคุณแก่คู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอาจใช้ยันบุคคลภายนอกได้เว้นแต่บุคคลภายนอกนั้นจะพิสูจน์ได้ว่าตนมีสิทธิดีกว่า ในคดีนี้นางลอย (โจทก์) บุคคลภายนอกยังคัดค้านในข้อเท็จจริงว่าคำพิพากษานี้วินิจฉัยถึงกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินที่ชี้ขาดให้โอนจากลูกหนี้ไปเป็นของผู้นั้นเกิดขึ้นโดยไม่สุจริตและยังคัดค้านในข้อผู้ร้องตีราคาทรัพย์พิพาทว่าต่ำกว่าราคา แสดงว่านางลอย (โจทก์) ยังมีข้อพิสูจน์ได้ว่าตนมีสิทธิดีกว่าผู้ร้องจึงมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริงต่อไป
Result
พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการไต่สวนหรือฟังข้อเท็จจริงต่อไปตามประเด็นแล้วพิพากษาไปผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า นางลอยโจทก์คัดค้านว่าผู้ร้องกับจำเลยสมยอมกันทำสัญญาซื้อขายที่ดินขึ้นแล้วนำมาฟ้องศาลเพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ถูกยึดทรัพย์ชำระหนี้ และยังโต้เถียงในประเด็นข้ออื่นอีกซึ่งศาลจะต้องดำเนินกระบวนพิจารณาไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 7(2), 288, 296 ไม่จำเป็นที่นางลอยโจทก์จะต้องไปฟ้องเป็นคดีขึ้นใหม่พิพากษายืน
