เนื้อความคำพิพากษา
ผู้ร้องขัดทรัพย์ร้องว่า ห้องแถวที่โจทก์ (ในคดีเดิม) นำยึดเป็นของผู้ร้องฯ ขอให้ถอนการยึดพนักงานศาลได้ส่งสำเนาคำร้องและหมายนัดให้แก่ผู้ที่อยู่ในภูมิลำเนาของโจทก์ เมื่อพ้นกำหนดคัดค้านในหมายนัดไป 1 วันแล้วโจทก์ได้ยื่นคำร้องว่าผู้รับหมายมิได้แจ้งให้โจทก์ทราบ ขอให้ศาลขยายระยะเวลาดังกล่าว ศาลสั่งยกคำร้องรุ่งขึ้นโจทก์ยื่นคำร้องขอยื่นคำให้การโดยอ้างเหตุว่ามิได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การศาลชั้นต้นไต่สวนคำร้องแล้วมีคำสั่งให้รับคำให้การของโจทก์และในที่สุดพิพากษาให้ยกคำร้องขัดทรัพย์ผู้ร้องขัดทรัพย์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องขัดทรัพย์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องของโจทก์ที่ขอให้ศาลขยายระยะเวลายื่นคำให้การมิใช่เป็นการสั่งวินิจฉัยชี้ขาดคดีจึงไม่ใช่คำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 144 โจทก์จึงยื่นคำร้องใหม่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 199 ได้อีก ไม่เป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำพิพากษายืน
