คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานแจ้งความเท็จและเบิกความเท็จขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137, 177ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งรับฟ้องโจทก์จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เกี่ยวกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 177 วรรค 2 และมาตรา 84 นั้น ศาลอุทธรณ์ยกกฎหมาย 2 มาตรานี้ขึ้นกล่าวในคำพิพากษาแล้ววินิจฉัยว่า หมายความว่าให้ศาลพิจารณาสืบพยานค้นหาความจริงตามข้ออ้างของทั้ง 2 ฝ่ายแล้ววินิจฉัยว่าความจริงควรเป็นอย่างไรแล้วกล่าวต่อไปว่า แต่ก็มิได้หมายความว่าถ้าเชื่อว่าความจริงเป็นดังข้ออ้างของฝ่ายหนึ่งแล้ว ข้ออ้างของอีกฝ่ายหนึ่งจะตกเป็นความเท็จไปทีเดียวก็หาไม่ ดังนี้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยว่ายอมให้นำความเท็จมากล่าวต่อศาลได้ดังโจทก์ฎีกามาและถ้ามีการกล่าวอ้างว่าข้อความใดที่เกิดจากการยื่นคำให้การก็ดีเกิดจากการเบิกความก็ดีว่าเป็นความเท็จอันจะต้องรับโทษทางอาญาแล้วย่อมเป็นหน้าที่ของฝ่ายที่กล่าวอ้างจะต้องนำสืบให้ได้ความตามฟ้องว่าจำเลยให้การเท็จและเบิกความเท็จ หาไม่แล้วจะลงโทษทางอาญาไม่ได้โดยเฉพาะคดีนี้ จำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้กระทำผิด โจทก์จึงต้องนำสืบให้ได้ความว่าจำเลยได้นำเอาข้อความที่เป็นความเท็จมาทำเป็นคำให้การยื่นต่อศาลและเบิกความเท็จนั้นต่อศาล ทั้งนี้โดยเจตนาและประสงค์ต่อผลอันเกิดจากการเสนอความเท็จนั้นด้วย จึงจะมีความผิดตามฟ้องของโจทก์ ส่วนจำเลยก็ย่อมนำสืบตามข้ออ้างของตน ซึ่งอาจเป็นการนำสืบหักล้าง หรือเปลี่ยนแปลง หรือแก้ไขเอกสารใด
ๆ ได้ทั้งสิ้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา เพราะประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาหาได้มีข้อจำกัดห้ามมิให้นำสืบเปลี่ยนแปลง แก้ไข เอกสารในบางกรณีไว้ดังประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94ดุจโจทก์ฎีกามาไม่พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์
