คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับซื้อฝากที่ดินไว้จากจำเลยครบกำหนดตามสัญญาขายฝากแล้วจำเลยไม่ไถ่ถอน ที่ดินจึงตกเป็นของโจทก์ ต่อมาจำเลยได้เช่าที่นาดังกล่าวปีละ ๑,๐๐๐ บาท ครั้นปี พ.ศ. ๒๔๒๑ จำเลยขอเช่าทำนาอีก โจทก์ไม่ยอมให้เช่า จำเลยยังขืนเข้าไปทำนาและโต้แย้งสิทธิของโจทก์ว่า จำเลยยังมีสิทธิจะไถ่ถอนที่ได้อยู่อีก ขอให้ศาลพิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกจากนาพิพาท
จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยไม่เคยเช่านาพิพาทจากโจทก์ ก่อนครบกำหนดขายฝากจำเลยได้ไถ่ถอนนาพิพาทจากโจทก์ แต่โจทก์ไม่อยู่ภรรยาโจทก์รับเงินไว้แล้ว
จำเลยฟ้องแย้งขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์ไปไถ่ถอนการขายฝาก หากไม่ไปขอให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา
โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่รู้เห็นด้วยในการที่ภรรยาโจทก์รับเงินไว้หลังครบการไถ่ถอนแล้วโจทก์ยังแจ้งให้จำเลยไปไถ่ถอน จำเลยเพิกเฉยเสีย จำเลยไม่ได้ครอบครองนาพิพาทอย่างเจ้าของ หากแต่เช่าโจทก์ทำกิน ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นให้จำเลยเป็นฝ่ายนำสืบก่อน ในวันนัดสืบพยานจำเลย ทนายโจทก์มอบฉันทะให้เสมียนทนายมายื่นคำร้องขอเลื่อนอ้างว่าป่วย ทนายจำเลยแถลงว่าพยานจำเลยมาพร้อม โจทก์ไม่ยื่นบัญชีระบุพยานและไม่ได้ส่งสำเนาเอกสารให้จำเลยก่อนวันสืบพยาน จึงขอคัดค้าน ศาลชั้นต้นว่าทนายโจทก์ ยื่นบัญชีระบุพยานก่อนวันสืบพยานเพียง ๒ วัน ถือว่าโจทก์ไม่ยื่นบัญชีระบุพยาน โจทก์จึงไม่มีพยานมาสืบ ทนายโจทก์ จะเอาเหตุป่วยเจ็บมาขอเลื่อนเพื่อก่อให้เกิดสิทธิในการยื่นบัญชีระบุพยานกับการส่งสำเนาเอกสารแก่จำเลยนั้น หาชอบไม่ จึงไม่อนุญาตให้เลื่อนคดี ศาลชั้นต้นสืบพยานจำเลยเสร็จในวันนั้น แล้วพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ไปจดทะเบียนเพิกถอนการขายฝากหากโจทก์ไม่ไปให้ถือคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฎีกาว่าเพื่อความยุติธรรม โจทก์มีทางชนะคดีขอศาลฎีกาได้โปรดรับบัญชีระบุพยานโจทก์ให้โจทก์มีโอกาสสืบพยานหรือให้ศาลฎีกาสั่งดำเนินคดีใหม่ พิพากษาไปตามรูปคดี
ศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาโจทก์ดังกล่าวมิได้ยกข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่โจทก์ประสงค์จะฎีกาขึ้นอ้างอิง ในฎีกาแต่อย่างใดเป็นฎีกาที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๙
ศาลฎีกาวินิจฉัยให้ไม่ได้
Result
พิพากษายกฎีกาโจทก์
