คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 15, 66, 102 ริบเฮโรอีนและรถจักรยานยนต์ทะเบียนพังงา ฆ-6900 ของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง วรรคสอง 66 วรรคหนึ่ง เป็นความผิดกรรมเดียวลงโทษจำเลยข้อหาจำหน่ายเฮโรอีน จำคุกตลอดชีวิต
จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบมาตรา 53 คงจำคุก 25 ปี เฮโรอีนและรถจักรยานยนต์ของกลางให้ริบจำเลยอุทธรณ์ขอให้ลดโทษจำคุกศาลอุทธรณ์ภาค 8 พิพากษาแก้เป็นว่า จำคุก 40 ปี ลดโทษกึ่งหนึ่ง จำคุก20 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 8 พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเฉพาะโทษที่ลงแก่จำเลย มิได้แก้บทกฎหมายที่จำเลยกระทำความผิดเป็นการแก้ไขเล็กน้อย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ฎีกาว่า ควรลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นเพราะเป็นความผิดร้ายแรง เป็นการโต้เถียงดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ภาค 8 ในการลงโทษจำเลย จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้โจทก์ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคสอง ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาโจทก์ จึงไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายกฎีกาโจทก์
