คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อ พ.ศ.๒๔๙๙ จำเลยที่ ๑ ได้ให้โจทก์เช่าตึกมีกำหนด ๑๐ ปี และยินยอมให้โจทก์โอนสิทธิการเช่าให้ผู้อื่นได้ ต่อมา ๒๖ ก.ย.๙๙ โจทก์โอนสิทธิการเช่าตึกให้กับธนาคารกรุงเทพ ฯ ในรา ๑๖๐,๐๐๐ บาท ทางธนาคารจ่ายเงินค่าโอนสิทธิการเช่านี้ฝากไว้กับจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นตัวแทนจำเลยที่ ๑ เป็นเงิน ๑๕๐,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๒ ได้นำเงินไปใช้จ่ายตอบบ่ายเบี่ยงว่าได้หักใช้หนี้คนอื่นไป และหักเป็นเงินช่วยค่าก่อสร้างซึ่งโจทก์ต้องเสีย ๔๖,๐๐๐ บาท เมื่อหักไว้มีเงินเหลืออีก ๑๐๙,๐๐๐ บาท จึงขอให้บังคับจำเลยใช้เงิน ๑๐๙,๐๐๐ บาท แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย ศาลแพ่งตรวจฟ้องมีคำสั่งว่า ธนาคารเป็นผู้ฝากโจทก์จึงไม่มีมูลหนี้กับจำเลย ไม่มีอำนาจฟ้อง จึงไม่นับฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เงินที่โจทก์ฟ้องเป็นเงินของธนาคารจ่ายฝากไว้กับจำเลย ไม่ใช่เงินของโจทก์และไม่ปรากฎว่าฝากไว้เพื่อโจทก์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิใดเหนือเงินนี้ และถ้าจะถือว่าจำเลยรับเงินไว้ฐานลาภมิควรได้ ผู้จะเรียกคืนควรเป็นธนาคาร ฯ ไม่ใช่โจทก์เพราะโจทก์มิใช่เป็นผู้ชำระเงินเงินไว้กับจำเลย
Result
พิพากษายืน
