คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าที่หนองรายพิพาทนี้เป็นหนองหวงห้าม เจ้าพนักงานได้ออกประกาศแลสำรวจขึ้นทะเบียนว่าเป็นที่หวงห้ามแล้วจำเลยได้ทำนาล้ำเข้าไปในเขตต์หนองนี้ทุก ๆ ปีกว่า ๑๐ ปีมาแล้ว บัดนี้ ค.ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านได้นำความไปร้องเรียนต่อเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่แลโดยอาศัยประกาศของกรรมการอำเภอที่ได้เคยออกประกาศห้ามมิให้ราษฎรทำนารุกที่หนอง จึงได้ห้ามไม่ให้จำเลยทำนาในเขตต์ที่หนองรายนี้ จำเลยขัดขืนไม่ทำตามคำสั่ง โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตามมาตรา ๓๒๗-๓๓๔ ข้อ ๒ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาจะบุกรุก แลพิพากษาให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าจำเลยควรมีความผิดฐานบุกรุกแลฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าในข้อบุกรุกนั้นศาลล่างทั้ง ๒ ฟังว่าจำเลยมิได้มีเจตนาบุกรุกเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ มาตรา ๕ ส่วนข้อฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานนั้นเห็นว่าจำเลยได้ทำนาล้ำเข้าไปในเขตต์หวงห้ามแลเจ้าพนักงานอันมีหน้าที่ได้ห้ามปรามจำเลย ๆ ยังขืนทำอยู่อีก จะอ้างว่าจำเลยไม่มีเจตนากระทำผิดนั้นไม่ได้ เพราะความผิดฐานนี้เป็นฐานลหุโทษแม้มิได้กระทำโดยเจตนาก็ต้องมีโทษตาม ม.๓๓๓ แลเห็นว่าคำสั่งชนิดนี้เป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายจำเลยต้องมีผิดตามมาตรา ๓๓๔ ข้อ ๒
Result
พิพากษาให้ปรับจำเลย ๑๐ บาท
