คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันบุกรุกเข้าไปในตึก ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของโจทก์ และบังอาจรื้อฝากั้นตึกชำรุกเสียหาย จึงขอให้ลงโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้ง ๔ มีความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๒๔,๓๒๗,๓๒๙ ให้จำคุกจำเลยที่ ๑ มีกำหนด ๘ เดือน จำคุกจำเลยที่ ๒-๓-๔ คนละ ๔ เดือน ปรับคนละ ๕๐๐ บาท โทษจำคุกจำเลยที่ ๒-๓-๔ ให้รอการลงอาญาไว้ จำเลยทั้ง ๔ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า จำเลยทั้ง ๔ ผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ตามมาตรา ๓๒๔ เท่านั้น ให้ปรับคนละ ๑๐๐ บาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุก แต่จำเลยที่ ๒-๓-๔ ยังไม่ได้ฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ชั้นฎีกาคงมีปัญหาเฉพาะจำเลยที่ ๑ คนเดียว
ศาลฎีกาเห็นว่า เรื่องนี้ทั้งฝ่ายโจทก์และฝ่ายจำเลยแย่งเพื่อเข้าอยู่ห้องรายพิพาทแห่งเดียวกัน โดยต่างฝ่ายต่างอ้างว่าได้สัญญามาจากผู้มีอำนาจให้เช่า กล่าวคือโจทก์อ้างว่าเช่ามาจากกรมการศาสนา ผู้แทนของวัด ฝ่ายนายคงจำเลยที่ ๒ อ้างว่าได้เช่ามาจากบิดามารดาจำเลยที่ ๑ ซึ่งยังมีสิทธิให้เช่าอยู่ จนคดีถึงฟ้องร้องกันในศาล ยังไม่ทราบว่าใครมีสิทธิดีกว่ากัน ตามรูปคดีมีเหตุผลทำให้จำเลยเข้าใจว่า จำเลยที่๒ มีสิทธิในห้องรายพิพาทที่จะเอาคืนมาจากโจทก์ จำเลยถึงปิดประตูหน้าห้อง หลัง/ห้อง เพื่อไม่ให้โจทก์เข้าอยู่ เพราะจำเลยที่ ๒ เป็นผู้เช่าไว้ได้โดยโจทก์ถูกศาลสั่งให้ขับไล่ออกจากห้องรายพิพาทในคดีที่บิดมารดาจำเลยที่ ๑ ฟ้อง การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นการบังอาจอันจะเป็นผิดทางอาญา ฐานบุกรุก การที่จำเลยที่ ๑ ได้ช่วยเหลือจำเลยที่ ๒ กระทำการนี้ด้วยจึงไม่เป็นความผิดดุจกัน
Result
จึงพิพากษายืน
