เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า โจทก์จำเลยมีชื่อถือกรรมสิทธิ์ร่วมกันในที่นาโฉนดที่ 6755 เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2491 โจทก์ได้ขายฝากที่นาสวนของโจทก์ไว้กับจำเลยเป็นเงิน 2,447 บาท ทำสัญญากันต่อพนักงานที่ดินและจดทะเบียนหลังโฉนดแล้ว ต่อมาโจทก์จำเลยทำหนังสือสัญญากันเอง ลงวันที่ 28 มีนาคม 2492 ความว่า โจทก์ขายนาโฉนดที่ 6755 ให้จำเลยเป็นเงิน 6,500 บาท โจทก์จะทำการโอนให้จำเลยภายในวันที่1 พฤศจิกายน 2492 และโจทก์ได้รับเงินมัดจำจากจำเลย 1,050 บาท ในวันทำสัญญานี้แล้วบัดนี้ โจทก์มาฟ้องขอไถ่นารายนี้จากจำเลย เพราะการขายฝากไว้ยังไม่ถึง 10 ปีจำเลยต่อสู้คดีว่า โจทก์หมดสิทธิที่จะได้ เพราะได้ทำสัญญารับเงินมัดจำไปจากจำเลย ให้จำเลยยึดถือครอบครองที่ส่วนของโจทก์ไปจนกว่าจะโอนขายให้จำเลยศาลชั้นต้นเห็นว่า
สัญญาจะซื้อขายยังไม่ถึงกำหนดโอนกันและเป็นสัญญาส่วนหนึ่งอีกต่างหาก ซึ่งจำเลยมีสิทธิอย่างไรก็มีทางไปว่ากล่าวกันอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก จำเลยย่อมมีหน้าที่ต้องยอมให้โจทก์ไถ่ จึงพิพากษาให้จำเลยรับชำระเงิน 2,447 บาทจากโจทก์ไถ่โฉนดที่ 6755 รายนี้ให้เจ้าพนักงานที่ดินแก้ทะเบียน ให้ปลอดจากการขายฝากต่อไปจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมีสิทธิที่จะครอบครองที่ดินตามสัญญาจะซื้อขายโจทก์จะใช้สิทธิในการไถ่ถอนไม่ได้ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์มีสิทธิจะไถ่ได้ตามกฎหมายเพราะการขายฝากไว้ยังไม่ถึงสิบปี ข้อต่อสู้ของจำเลยที่ว่ามีสัญญาจะซื้อขายจำเลยปกครองที่ตามสัญญาจะซื้อขาย และที่ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยมีสิทธิครอบครองที่พิพาทก็ดี เหตุเหล่านี้มิได้เกี่ยวกับสิทธิของโจทก์ที่จะไถ่นาพิพาทตามสัญญาขายฝากแต่อย่างใด ข้อตกลงด้วยปากว่าจะไม่ไถ่ ไม่มีผลตามกฎหมาย
Result
พิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
