คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยได้จ้างวานผู้อื่นตัดฟันไม้สักและไม้เหียง ซึ่งเป็นไม้หวงห้าม ตามพระราชกฤษฎีกา กำหนดไม้หวงห้า พ.ศ. ๒๔๙๔ เพื่อส่งแก่จำเลยโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานและจำเลยได้มีไม้ดังกล่าวไว้ในความคอรบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ป่าไม้
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๒ - ๓ มีความผิดตามฟ้องให้จำคุกจำเลยที่ ๒, ๔๐ วัน ปรับ ๓๐๐ บาท จำเลยที่ ๓ จำคุก ๒๐ วัน ปรับ ๒๐๐ บาท ของกลางริบ ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ - ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยที่ ๒ - ๓มีผิดเฉพาะไม้สัก พิพากษาแก้ให้จำคุกจำเลยคนละ ๒๐ วันปรับคนละ ๒๐๐ บาท ไม้ของกลางริบเฉพาะไม้สัก ส่วนข้อหาเกี่ยวกับไม้เหียงให้ยกเสียง นอกนั้นยืนตามศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยโดยมีประชุมใหญ่ว่า คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า ไม้เหียงเป็นไม้หวงห้ามตามพระราชกฤษฎีกากำหนดไม้หวงห้าม พ.ศ. ๒๔๙๔ แม้จะไม่ได้บรรยายว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดไม้หวงห้าม พ.ศ. ๒๔๙๔ ได้ประกาศตามความใน มาตราแห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ ก็มีผลบังคับแก่จำเลยโดยบริบูรณ์ ลงโทษจำเลยได้ เพราะความในมาตรา ๕ เป็นแต่บทบัญญัติในการประกาศพระราชกฤษฎีกา ไม่ใช่องค์ความผิด และฟังข้อเท็จจริง ว่า จำเลยมีผิดตาม ศาลชั้นต้นพิพากษากลับให้บังคับคดีตามศาลชั้นต้น
