คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับให้จำเลยเปิดทางภารจำยอมซึ่งโจทก์ได้ใช้เป็นทางเดินเข้าออกจากบ้านและที่ดินโจทก์มากว่า 10 ปีแล้วและจำเลยได้รุกล้ำกั้นรั้วปิดทางเสียบางส่วน เป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหายจึงขอให้ใช้ค่าเสียหายด้วยจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหายเพราะมีทางออกทางอื่นอยู่แล้ว โจทก์ใช้ทางยังไม่ถึง 10 ปี และฟ้องโจทก์เคลือบคลุมศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า ทางพิพาทเป็นภารจำยอม จำเลยไม่มีสิทธิล้อมรั้วปิดทาง ให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนเดือนละ 100 บาทจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนเดือนละ 50 บาทจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยฎีกาว่าที่ดินของโจทก์ไม่ตกอยู่ในที่ล้อมทางพิพาทจึงไม่เป็นทางจำเป็นนั้น เป็นฎีกาที่ไม่ตรงประเด็นเพราะศาลล่างทั้งสองพิพากษาว่า ทางพิพาทเป็นทางที่ตกอยู่ในภารจำยอมโจทก์ได้มาโดยอายุความที่จำเลยฎีกาว่า ฟ้องโจทก์ไม่ปรากฏว่าข้อตกลงของโจทก์กับเจ้าของที่ดินได้ตกลงกันไว้อย่างไร ตอบแทนกันอย่างไร และไม่ได้ทำเป็นหนังสือจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงขอให้บังคับไม่ได้นั้น โจทก์อ้างข้อตกลงอันเป็นมูลเดิมแล้วฟ้องว่า ทางพิพาทตกอยู่ในภารจำยอมที่โจทก์ได้มาโดยอายุความ คดีจึงไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยถึงความสมบูรณ์ของข้อตกลงที่จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่ได้เสียหาย ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเพราะไม่ได้กล่าวว่าเสียหายอะไรเท่าใด
เห็นว่ากฎหมายบัญญัติให้ศาลวินิจฉัยให้ค่าเสียหายตามควรแก่พฤติการณ์และความร้ายแรงแห่งละเมิดฟ้องโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมที่จำเลยฎีกาว่า โจทก์ที่ 4 ไม่ได้มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินแปลงใดจึงไม่มีสิทธิจะฟ้องจำเลยขอให้เปิดทางเดิน เห็นว่า ประเด็นมิได้อยู่ที่ว่าโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงใดหรือไม่ แต่อยู่ที่ว่าทางรายพิพาทตกอยู่ในภารจำยอมเพื่อประโยชน์แก่ที่ดินที่โจทก์ปลูกบ้านหรือไม่ โจทก์มีสิทธิฟ้องที่จำเลยฎีกาว่า ทางพิพาทไม่ใช่ทางภารจำยอม และโจทก์ใช้ทางพิพาทมายังไม่ถึง 10 ปีนั้น เห็นว่า พยานหลักฐานโจทก์ฟังได้ว่าโจทก์ได้ใช้ทางพิพาทมากว่า 10 ปีแล้ว ทางพิพาทจึงเป็นทางภารจำยอมที่โจทก์ได้มาโดยอายุความพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยกฎีกาจำเลย
