คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นนายจ้างของโจทก์ขอให้ร่วมกันชำระค่าชดเชยและเงินอื่น ๆ เนื่องจากจำเลยเลิกจ้างโจทก์จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์โจทก์ลาออกจากงานเองจึงไม่ต้องชำระเงินตามฟ้องให้โจทก์ ในระหว่างทำงานเป็นลูกจ้างจำเลย โจทก์ได้เบิกเงินเดือนล่วงหน้าไปจากจำเลยที่ 1เป็นเงิน 80,000 บาท ผ่อนชำระแล้ว 14,000 บาท คงค้างชำระเป็นเงิน66,000 บาท จึงขอให้ศาลพิพากษายกฟ้องและฟ้องแย้งให้โจทก์ชำระเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 25ธันวาคม 2527 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลยศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ชำระเงิน 4440,880บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 25ธันวาคม 2527 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลยโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์อุทธรณ์ว่าหนี้ตามฟ้องแย้งของจำเลยเป็นหนี้เรื่องกู้ยืมเงิน จึงไม่ใช่คดีซึ่งอยู่ในอำนาจการพิจารณาพิพากษาของศาลแรงงานตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน ฯ มาตรา 8 การที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้โจทก์ชำระหนี้ตามฟ้องแย้งแก่จำเลยเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าแม้หนี้ตามฟ้องแจ้งของจำเลยซึ่งขอให้โจทก์ชำระจะเป็นเรื่องกู้ยืมเงินก็ตามแต่เมื่อศาลแรงงานกลางสั่งรับฟ้องแย้งของจำเลยไว้พิจารณาโจทก์ก็มิได้โต้เถียงคัดค้านว่าหนี้ตามฟ้องแย้งไม่ใช่เป็นหนี้ที่อยู่ในอำนาจการพิจารณาพิพากษาของศาลแรงงานกลาง โจทก์กลับแถลงรับในวันนัดพิจารณาว่าโจทก์เป็นหนี้จำเลยตามฟ้องแย้งจริง ทั้งยังยอมให้จำเลยนำเงินเดือนหรือค่าจ้างค้างชำระมาหักกลบลบหนี้ตามฟ้องแย้งได้
ต้องถือว่าไม่มีประเด็นดังกล่าวในชั้นศาลแรงงานกลาง ดังนั้น เมื่อศาลแรงงานกลางได้ดำเนินกระบวนพิจารณาและพิพากษาให้โจทก์ชำระหนี้ตามฟ้องแย้งให้แก่จำเลยแล้ว จึงไม่มีเหตุทึ่จะรื้อฟื้นปัญหาตามอุทธรณ์ของโจทก์ขึ้นมาพิจารณา แม้ปัญหาเรื่องคดีอยู่ในอำนาจการพิจารณาพิพากษาของศาลหรือไม่ จะเป็นปัญหาอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน แต่กรณีนี้ศาลฎีกาเห็นว่าไม่สมควรที่จะยกขึ้นวินิจฉัยจึงไม่วินิจฉัยอุทธรณ์ข้อนี้ของโจทก์พิพากษายกอุทธรณ์ของโจทก์.
