คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 110 เนื้อที่ประมาณ 29 ไร่ 1 งาน 40 วา จำเลยขอเช่าทำนาและเข้าทำนาตั้งแต่ยังไม่ทันทำสัญญาเช่า โจทก์ห้ามก็ไม่ฟัง ทำให้โจทก์เสียหายขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร ห้ามอย่าให้เข้าไปทำนาในที่ของโจทก์กับให้ใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การต่อสู้ว่า ไม่เคยขอเช่าจากโจทก์ ที่ดินนี้เป็นของจำเลย จำเลยครอบครองมาเจ้าพนักงานที่ดินให้ทำแผนที่พิพาทปรากฏว่าที่ดินที่โจทก์ฟ้องและจำเลยต่อสู้ว่าครอบครองมานั้นเป็นที่ดินแปลงเดียวกันมีอาณาเขตตรงกันทุกด้าน แต่มีเนื้อที่ 37 ไร่ 2 งาน 86 วา โจทก์จึงได้เสียค่าขึ้นศาลจนเต็มตามจำนวนเนื้อที่ที่เพิ่มขึ้นศาลชั้นต้นฟังว่าที่พิพาทเป็นที่ดินตามโฉนดของโจทก์ จำเลยเข้าทำนาโดยเช่าจากเจ้าของเดิมตลอดมา พิพากษาห้ามจำเลยและบริวารมิให้เข้าไปทำนาในที่พิพาทของโจทก์ และให้ใช้ค่าเช่ากับค่าเสียหายจำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาก็ฟังว่า ที่พิพาทมีโฉนดแล้ว ขณะนี้เป็นของโจทก์จำเลยเข้าไปทำนาโดยพลการ เป็นการละเมิดโจทก์ ที่จำเลยอ้างว่าที่พิพาทมากกว่าจำนวนเนื้อที่ในโฉนดของโจทก์ ศาลพิพากษาให้ที่พิพาทเป็นของโจทก์ทั้งหมดเป็นการเกินคำขอของโจทก์นั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ปรากฏตามคำของช่างแผนที่ประจำสำนักงานที่ดินผู้ทำแผนที่พิพาทว่า แผนที่หลังโฉนดพิพาทเป็นแผนที่อย่างเก่า ไม่มีหลักเขตปักจึงเอาความแน่นอนอย่างสมัยปัจจุบันไม่ได้ และตามฟ้องโจทก์กล่าวในเรื่องเนื้อที่ก็เพียงแต่ประมาณเท่านั้น ฉะนั้นแม้การคำนวณในปัจจุบันเนื้อที่จะมากขึ้นเป็น 37 ไร่เศษ จึงไม่ใช่ข้อสำคัญนักและเป็นการพิพาทกันทั้งแปลง เขตที่พิพาทด้านตะวันตกติดคลองอีก 3 ด้านติดที่มีโฉนดเจ้าของที่ดินติดต่อและกำนันผู้ดูแลเขตคลองต่างก็รับรองว่าที่พิพาทมิได้รุกล้ำที่ใคร ทั้งโจทก์ก็ได้เสียค่าขึ้นศาลจนเต็มตามเนื้อที่ที่เพิ่มขึ้นแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าที่ดินพิพาทอยู่ในเขตโฉนดของโจทก์จึงไม่เกินคำขอพิพากษายืน
