คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามได้ร่วมกันตีและแทางนายดิเรก แสงสว่าง ด้วยไม้กระบอง และมีดพก ถูกบริเวณเหนือบั้นเอวท้าย เป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายและจิตใจ ขอให้ลงโทษ
จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า พยานหลักฐานตามที่โจทก์นำสืบยังมีข้อน่าระแวงสงสัยหลายประการ จึงพิพากษาให้ยกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เชื่อว่า จำเลยที่ ๒ ใช้ไม้กระบองตีผู้เสียหายก่อน แล้วจำเลยที่ ๑ กับที่ ๒ ถือมีดวิ่งเข้าไป จำเลยที่ ๑ แทงผู้เสียหาย ๑ ที ส่วนจำเลยที่ ๓ ไม่ได้แทง พิพากษาแก้ว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๕,๘๓ ให้ลงโทษจำคุกคนละ ๑ ปี จำเลยที่ ๑ เท่านั้นฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า พยานหลักฐานของโจทก์จะฟังเป็นมั่นเหมาะว่าจำเลยคนใดเป็นผู้กระทำผิดดังคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ไม่ได้ทั้งนั้น ชอบแต่จะยกฟ้องของโจทก์เสียตามที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาขึ้นมา ส่วนจำเลยที่ ๒ แม้จะไม่มีฎีกาขึ้นมาด้วย แต่เหตุที่ยกฟ้องเป็นเหตุในลักษณะคดี เพราะโจทก์สืบถึงการกระทำของจำเลยเสมือนผูกติดพันกันมาเป็นคนคนเดียวกัน ก็ควรให้จำเลยที่ ๒ พ้นความผิดตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไปด้วย ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๓ ประกอบด้วยมาตรา ๒๒๕
Result
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งเรื่อง ปล่อยจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ พ้นข้อหาไป เช่นเดียวกับจำเลยที่ ๑ ด้วย
