คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 48018 และ 48390 ซึ่งเป็นเครื่องหมายเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาว่า โจทก์เป็นผู้มีสิทธิที่จะจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอที่ 49784 ดีกว่าจำเลย และให้จำเลยถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอที่ 48018 และคำขอเลขที่ 48390 ของจำเลยเสีย ศาลแพ่งพิพากษาว่า โจทก์เป็นผู้มีสิทธิที่จะจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามฟ้องเลขที่ 49784 ดีกว่าจำเลย ให้จำเลยถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอที่ 48018 ของจำเลยเสีย
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เห็นพ้องด้วยคำพิพากษาศาลแพ่งแต่ศาลแพ่งมิได้พิพากษาให้จำเลยถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 48390 จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้จำเลยถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 48390 ด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าดีกว่าจำเลย ในข้อที่จำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจพิพากษาให้จำเลยถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 48390ด้วยเพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่าการที่โจทก์มิได้อุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นพอถือได้ว่าข้อความในประเด็นข้อนี้ ไม่จำเป็นแก่โจทก์ และโจทก์พอใจในผลของคำพิพากษาศาลชั้นต้นแล้ว ประเด็นข้อนี้เป็นอันยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำเลยถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 48390ด้วยนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย
Result
พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ โดยตัดข้อความในคำพิพากษาอุทธรณ์ที่ให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 48390 ออกเสีย นอกจากที่แก้นี้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์.
