คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้บังอาจกระทำผิดกฎหมาย กล่าวคือจำเลยที่ 1 มีอาวุธปืนพกขนาด .32 จำนวน 1 กระบอก พร้อมด้วยกระสุน6 นัด ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมาย และจำเลยทั้งสองโดยไตร่ตรองไว้ก่อนบังอาจร่วมกันใช้อาวุธปืนยิงนางสมรผู้เสียหาย 1 นัด โดยเจตนาฆ่ากระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่หลังข้างซ้ายทะลุหน้าท้องด้านขวาได้รับอันตรายแก่กายสาหัสแต่ผู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตายเนื่องจากแพทย์ทำการรักษาไว้ได้ทัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289, 83, 80, 33 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯลฯจำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพจำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามฟ้อง
จำเลยที่ 1ให้การรับสารภาพตลอดมา จำเลยที่ 2 รับสารภาพชั้นสอบสวน ลดโทษให้ตามมาตรา 78 2 ใน 5 และ 1 ใน 5 ตามลำดับแล้ว คงจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 30 ปี 6 เดือน จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 40 ปี ของกลางริบจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยที่ 2 เป็นแต่เพียงผู้สนับสนุนจำเลยที่ 1ในการกระทำความผิด พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289 ประกอบมาตรา 80, 86, 52 และ53 ให้ลงโทษจำคุกมีกำหนด 33 ปี 4 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวเข้าไปใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหายทางเบื้องหลังขณะนั่งอยู่บนแคร่ในบริเวณบ้าน
เมื่อยิงแล้วจำเลยที่ 1ได้วิ่งหนีออกไปที่ถนนสุขุมวิทห่างที่เกิดเหตุประมาณ 100 เมตรเศษ ซึ่งเป็นที่จำเลยที่ 2 ขี่รถจักรยานยนต์ติดเครื่องจอดรออยู่บนถนนสุขุมวิท เมื่อจำเลยที่ 1ขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถได้แล้ว จำเลยที่ 2 ได้ขับรถพาหนีไปในทันที ตามพฤติการณ์และการกระทำของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวเป็นแต่เพียงการช่วยเหลือให้ความสะดวกแก่จำเลยที่ 1 ในการกระทำความผิดซึ่งเป็นความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 เท่านั้นพิพากษายืน
