คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย เพราะเป็นอุทธรณ์ต้องห้ามและไม่เป็นสาระ
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์สั่งให้ศาลชั้นต้นดำเนินการให้จำเลยนำเงินมาชำระหรือหาประกันสำหรับค่าเสียหายในอนาคต หากจำเลยไม่ปฏิบัติ ให้ส่งคำสั่งคำร้องของศาลอุทธรณ์คืนศาลอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นได้ออกหมายนัดจำเลยให้นำเงินค่าเสียหายหรือหาประกันสำหรับค่าเสียหายในอนาคตตามคำสั่งศาลอุทธรณ์ แต่จำเลยได้รับหมายนัดแล้วไม่มาศาล จึงงดอ่านคำสั่ง ให้ส่งคำสั่งคำร้องคืนศาลอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ยกคำร้องจำเลยฎีกาว่า จำเลยได้นำค่าเสียหายมาวางต่อศาลแล้ว แต่เป็นความผิดของเจ้าพนักงานศาลที่ไม่นำใบเสร็จรับเงินและคำแถลงขอวางเงินของจำเลยเข้ารวมไว้ในสำนวน จึงเป็นเหตุให้ศาลอุทธรณ์สั่งยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า
"เมื่อศาลชั้นต้นออกหมายนัดให้จำเลยนำเงินค่าเสียหายเดือนละ 300 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะส่งมอบตึกแถวให้โจทก์เสร็จ หรือหาประกันสำหรับค่าเสียหายในอนาคตมาวางศาลตามคำสั่งศาลอุทธรณ์ภายในวันที่ 3 มิถุนายน 2523 นั้นพอถึงวันที่ 30พฤษภาคม 2523 จำเลยก็ได้นำเงินค่าเสียหายในอนาคตมาวางศาลเป็นเงิน7,200 บาท ซึ่งคำนวณเป็นค่าเสียหายได้เท่ากับ 24 เดือน (ความจริงจำเลยมีหน้าที่ต้องวางตามคำสั่งศาลอุทธรณ์เพียง 19 เดือนเท่านั้น) ดังปรากฏตามคำแถลงของจำเลยลงวันที่ 30 พฤษภาคม 2523 ซึ่งนายสมศักดิ์ปาลวัฒน์วิไชย รองอธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งสั่งว่า "รับลงบัญชีไว้" และเจ้าหน้าที่ที่ศาลได้ออกใบเสร็จรับเงินให้แก่จำเลยในวันเดียวกันนั่นเอง
ดังปรากฏตามเอกสารอันดับที่ 82 และ 83 ในสำนวน แต่เจ้าหน้าที่ศาลไม่ได้เอามารวมไว้ในสำนวน เพิ่งเอามารวมไว้หลังจากศาลชั้นต้นอ่านคำสั่งศาลอุทธรณ์ที่สั่งยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยไปแล้ว ซึ่งเป็นความบกพร่องของเจ้าพนักงานศาลเอง หาเป็นความผิดของจำเลยแต่อย่างใดไม่ดังนี้ จึงถือได้ว่าจำเลยได้นำค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวงมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาภายในกำหนดเวลาตามมาตรา 234 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังขึ้นพิพากษายกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยไว้พิจารณาสั่งต่อไป ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นนี้ให้เป็นพับ"
