คำฟ้องและคำให้การ
คดีทั้ง ๙ สำนวนนี้โจทก์ชนะคดีจำเลยไม่ปฏิบัติตามคำบังคับ โจทก์จึงนำยึดที่ดินโฉนดเลขที่ ๗๓๔๖ พร้อมทั้งห้องแถวบนที่ดินเพื่อขายทอดตลาดชำระหนี้ ผู้ร้องขัดทรัพย์ทั้ง ๙ สำนวนยื่นคำร้องขัดทรัพย์ว่าที่ดินที่โจทก์นำยึดเป็นของผู้ร้อง โจทก์ได้ยื่นคำร้องว่าคำร้องขัดทรัพย์เหล่านี้ไม่มีมูล ยื่นเข้ามาเพื่อประวิงให้ล่าช้า ขอให้ศาลสั่งให้ผู้ร้องนำเงินมาวางศาลเพื่อเป็นประกันการชำระค่าสินไหมทดแทนสำหรับความเสียหายที่โจทก์ได้รับ เนื่องจากความเนิ่นช้าในการบังคับคดี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ผู้ร้องนำเงินมาวางศาลเพื่อประกันการชำระค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ภายใน ๓๐ วัน โดยสั่งในรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ ๑๕ สิงหาคม ๒๕๑๖ ครั้นถึงวันที่ ๑๔ กันยายน ๒๕๑๖ ซึ่งเป็นวันครบกำหนดวางเงิน ผู้ร้องทั้ง ๘ สำนวนไม่วางตามคำสั่งของศาล ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งจำหน่ายคดีของผู้ร้องขัดทรัพย์ โดยสั่งในรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ ๑๗ กันยายน ๒๕๑๖ ในวันเดียวกันนี้เอง ผู้ร้องทั้ง ๙ สำนวนยื่นคำร้องว่าปรากฏตามบัญชีนัดของศาลและโจทก์ได้ลงนามนัดไว้ด้วยว่าให้ผู้ร้องนำเงินมาวางศาลในวันที่ ๑๗ กันยายน ๒๕๑๖ ทนายของผู้ร้องลงชื่อในบัญชีนัดดังกล่าว และมีจดหมายแจ้งให้ตัวผู้ร้องทราบตามกำหนดนัดนั้น การที่ไม่ได้วางเงินตามกำหนดเวลาที่ศาลสั่งวันที่ ๑๗ นั้น และขอให้ศาลมีคำสั่งให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีของผู้ร้องต่อไป โจทก์คัดค้าน
ศาลชั้นต้นเห็นว่าผู้ร้องขอวางเงินเมื่อพ้นเวลาที่ศาลกำหนด โดยมิได้มีคำขอขึ้นมาก่อนสิ้นระยะเวลานั้น และพฤติการณ์ที่ผู้ร้องอ้างไม่ใช่เหตุสุดวิสัย จึงไม่ชอบด้วยมาตรา ๒๓ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ให้ยกคำร้อง ผู้ร้องทุกสำนวนอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องขัดทรัพย์ทั้ง ๙ สำนวนฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปรากฏาผู้ร้อง ๙ สำนวนที่ฎีกาทุกสำนวนขอให้ศาลฎีกามีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องวางเงินเพื่อเป็นประกันการชำระค่าสินไหมทดแทนแก่ โจทก์ และขอให้ศาลดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไป ปัญหาที่ศาลฎีกาจะต้องวินิจฉัยจึงอยู่ที่ว่าผู้ร้องจะร้องขอวางเงินดังกล่าวตามที่ศาลชั้นต้นสั่งให้วางเงินตามประมวล กฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๘๘(๑) และขอให้ศาลดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปภายหลังจากที่ศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีของผู้ร้องแล้วได้หรือไม่ เห็นว่า กำหนดการวางเงินเพื่อเป็นประกันดังกล่าวนั้น ศาลชั้นต้นได้สั่งไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชัดแจ้งแล้วว่า ให้ผู้ร้องวางเงินภายใน ๓๐ วัน ซึ่งโจทก์และทนายผู้ร้องได้ลงชื่อรับทราบไว้แล้ว
ก็ต้องถือตามกำหนดนั้นจะไปถือเอาวันที่ลงไว้ในบัญชีนัดซึ่งเจ้าหน้าที่ของศาลนัดไว้ผิดไปจากคำสั่งศาลไม่ได้ เมื่อครบกำหนดที่ศาลสั่งให้ผู้ร้องวางเงินผู้ร้องไม่วางเงิน และศาลได้มีคำสั่งจำหน่ายคดีของผู้ร้องจากสารบบความแล้วเช่นนี้ คดีของผู้ร้องก็ไม่มีอยู่ในศาล อันจะพึงดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปอีก คำร้องของผู้ร้องจึงต้องยกเสีย
Result
พิพากษายืน
