คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับยึดทรัพย์ของจำเลย แต่ทรัพย์รายการอันดับ 3 เป็นที่ดินของผู้ร้อง ซื้อจากจำเลย 4,400 บาท ได้ทำหนังสือซื้อขายจดทะเบียนนิติกรรมถูกต้อง ขอให้สั่งปล่อยทรัพย์โจทก์ให้การว่า เมื่อศาลพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีแล้ว จำเลยกับผู้ร้องสมคบกันแสร้งทำสัญญาซื้อขาย แล้วสมยอมให้โจทก์ฟ้องจำเลย จำเลยทำยอมความ นำคำพิพากษาไปโอนกันที่อำเภอในระยะเวลาที่คดีโจทก์อยู่ระหว่างบังคับคดี ผู้ร้องรับโอนโดยไม่สุจริตศาลชั้นต้นพิพากษาให้ปล่อยทรัพย์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องผู้ร้องฎีกาทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เดิมที่พิพาทเป็นของบิดามารดาบิดามารดาตายตกได้แก่บุตร 3 คนคือ โจทก์นายบัว และนางปอยภริยาจำเลย จำเลยเป็นหนี้โจทก์
โจทก์ฟ้องและศาลพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน จำเลยไม่ใช้ โจทก์นำยึดนาพิพาทเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2511 โจทก์ไม่ทราบการซื้อขายระหว่างผู้ร้องกับจำเลยผู้ร้องนำสืบว่า จำเลยทำสัญญาจะขายที่พิพาทให้ผู้ร้อง เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2510 กำหนดจะไปโอนภายใน 7 วัน ครบกำหนดแล้วไม่ไปโอน ผู้ร้องจึงฟ้องจำเลยเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2511 รุ่งขึ้นจำเลยทำยอมความต่อศาลยอมไปจดทะเบียนนิติกรรมโอนให้ภายใน 3 วัน แล้วจำเลยก็ไปทำสัญญาจดทะเบียนขายที่พิพาทให้ โจทก์ที่อำเภอเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2511ศาลฎีกาเห็นว่า แม้จำเลยกับผู้ร้องทำสัญญาจะซื้อขายกันโดยสุจริตก่อนโจทก์ยึด กรรมสิทธิ์ในทรัพย์ก็ยังไม่โอนไปยังผู้ร้อง ขณะที่โจทก์นำยึดทรัพย์พิพาทยังเป็นของจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 305(1)
การที่จำเลยก่อให้เกิดการโอนหรือเปลี่ยนแปลงในทรัพย์พิพาทภายหลังที่โจทก์ได้ยึดไว้แล้วนั้นหาอาจใช้ยันแก่โจทก์ได้ไม่ จำเลยไปทำนิติกรรมโอนที่พิพาทให้ผู้ร้องหลังวันยึด จึงใช้ยันโจทก์ไม่ได้ ผู้ร้องไม่มีสิทธิขอให้ปล่อยทรัพย์พิพาทพิพากษายืน
