คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ศาลบังคับให้จำเลยออกจากทรัพย์สินที่เช่าของโจทก์และขอให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ติดค้างจำเลยสู้ว่า การบอกกล่าวเลิกการเช่าของโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าหนังสือบอกเลิกการเช่าของโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วพิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากทรัพย์สินที่เช่าจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การเช่าระหว่างโจทก์จำเลยในระยะหลังเป็นการเช่ารายปีตามกฎหมาย คู่สัญญาจะบอกเลิกสัญญาเช่าในขณะเมื่อสุดระยะเวลาอันเป็นกำหนดชำระค่าเช่าก็ได้ทุกระยะ แต่ต้องบอกกล่าวแก่อีกฝ่ายหนึ่งให้รู้ตัวก่อนชั่วกำหนดเวลาชำระค่าเช่าระยะหนึ่งเป็นอย่างน้อย แต่ไม่จำต้องบอกกล่าวล่วงหน้ากว่าสองเดือน แม้โจทก์จะบอกกล่าวเลิกการเช่าให้จำเลยออกจากที่เช่าไม่ถึงสองเดือนแต่โจทก์ได้ฟ้องคดีเมื่อพ้นกำหนดสองเดือนแล้ว โจทก์ย่อมมีสิทธิฟ้องขับไล่ได้โดยชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566 ดังนัยฎีกาที่ 845/2490 และ 398/2502พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย
