คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าที่พิพาทเป็นของรัฐบาลจำเลยได้ทำสัญญาเช่าจากรัฐบาล เมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๘ แล ๒๔๕๙ ครั้นต่อมาตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๖๐ ถึง พ.ศ. ๒๔๗๓ รวม ๑๓ ปี ๖ เดือน จำเลยยังคงอยู่ในที่ ๆ เช่าตลอดมาแลมิได้เสียค่าเช่า ทั้งไม่ได้ทำสัญญาเช่าต่อด้วย โจทก์จึงฟ้องเรียกค่าเช่าแลขับไล่จำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญาเช่านี้ซึ่งทำก่อนใช้ประมวลแพ่งนั้นตามกฎหมายย่อมมีผลอย่างเดียวกันกับในสมัยใช้ประมวลแพ่งนี้ แลคดีนี้เมื่อสิ้นระยะเวลาเช่าแล้ว จำเลยยังคงครองทรัพย์สินนั้นอยู่ดังนี้ ต้องใช้ประมวลแพ่ง ม. ๕๗๐ บังคับคือ ให้ถือว่าคู่สัญญาได้ทำสัญญากันใหม่โดยไม่มีกำหนดเวลา เพราะฉะนั้นจึงให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทกับให้ชำระค่าเช่าที่ค้างแก่โจทก์
