คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจซื้อแร่ดีบุกโดยผู้ขายมิได้มอบเอกสารหรือแสดงใบอนุญาตตามกฎหมาย ได้บังอาจเก็บแร่ดังกล่าวไว้โดยมิได้รับอนุญาตตั้งสถานที่เก็บแร่ ได้บังอาจมีแร่ที่รับซื้อไว้ในครอบครองโดยมิชอบด้วยกฎหมายและบังอาจแต่งแร่นั้นโดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 98, 101, 105, 114, 133 ทวิ, 143, 147, 148, 149, 154, 155 พระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2516 มาตรา 28,31, 33, 34, 39, 40 กฎกระทรวงฉบับที่ 29 (พ.ศ. 2517) ออกตามความในพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 ขอให้ริบแร่ของกลาง และจ่ายสินบนกับเงินรางวัลตามกฎหมายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติแร่พ.ศ. 2510 มาตรา 98, 101, 105, และ 114 การกระทำของจำเลยต่างกรรมต่างวาระกัน ให้ลงโทษตามมาตรา 147 ปรับ 500 บาท
ลงโทษตามมาตรา 143 ปรับ 1,000 บาท ลงโทษตามมาตรา 148 ปรับ 600 บาท ลงโทษตามมาตรา 149 ปรับ 500 บาท รวมสี่กระทงปรับ 2,600 บาท ของกลางริบ จ่ายสินบนและรางวัลตามกฎหมาย คำขออื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องในข้อหาเก็บแร่โดยมิได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 101, 143 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษในข้อหาเก็บแร่โดยมิได้รับอนุญาตจำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้องทุกข้อหาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยรับซื้อแร่จากบุคคลอื่นและเก็บไว้ที่บ้านของจำเลยเอง โดยจำเลยมีใบอนุญาตซื้อแร่นอกสถานที่ตามใบอนุญาตของนายสะพรั่ง โดยซื้อครั้งละ 1 - 2 วัน แล้วนำไปขายต่อให้นายสะพรั่งเห็นว่า
จำเลยนี้มีใบอนุญาตซื้อแร่นอกสถานที่ตามใบอนุญาตซื้อแร่ของนายสะพรั่งจำเลยจึงอยู่ในฐานะเสมือนเป็นตัวแทนของนายสะพรั่งออกไปซื้อแร่นอกสถานที่เพื่อมาเก็บยังสถานที่เก็บแร่ของนายสะพรั่ง ซึ่งได้รับอนุญาตตามกฎหมายอยู่แล้วเมื่อนายสะพรั่งเป็นผู้ประกอบธุรกิจในการซื้อแร่โดยตรง ส่วนจำเลยเป็นเสมือนตัวแทนซื้อแร่นอกสถานที่เป็นครั้งเป็นคราวให้นายสะพรั่ง ซื้อได้ 1 - 2 วันก็นำส่งให้นายสะพรั่งเป็นประจำการที่จำเลยเก็บแร่ไว้ใต้เตียงนอนในบ้านจำเลยเพื่อนำส่งมอบให้นายสะพรั่งเช่นนี้ จึงหาจำต้องขอรับใบอนุญาตตั้งสถานที่เก็บแร่ไม่ส่วนที่จำเลยฎีกาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมนั้น วินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม
