คำฟ้องและคำให้การ
คดีสองสำนวนนี้ศาลรวมการพิจารณา โดยโจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องใจความทำนองเดียวกันว่า จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของรถยนต์ จำเลยที่ ๒ เป็นลูกจ้างและเป็นบุตรของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ ขับรถยนต์ของจำเลยที่ ๑ ไปในทางการที่จ้างโดยประมาท เป็นเหตุให้รถยนต์พลิกคว่ำ โจทก์ทั้งสองได้รับบาดเจ็บสาหัส ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ทั้งสองคนละ๑๐๐,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๑ ทั้งสองสำนวนให้การว่า จำเลยที่ ๑ ไม่ได้เป็นเจ้าของรถยนต์คันเกิดเหตุ จำเลยที่ ๑ มิได้เป็นนายจ้างของจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ จึงไม่ต้องรับผิด ฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม และโจทก์มิได้รับความเสียหายตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๒ ทั้งสองสำนวนขาดนัดยื่นคำให้การ และขาดนัดพิจารณา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ทั้งสองคนละ ๒๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ ทั้งสองสำนวนอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ ๑ ทั้งสองสำนวน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฟ้องของโจทก์ทั้งสองคงบรรยายเกี่ยวกับจำเลยที่ ๑ เพียงว่า จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของรถยนต์ จำเลยที่ ๒ เป็นลูกจ้างและเป็นบุตรของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ ขับรถยนต์ของจำเลยที่ ๑ ไปในทางการที่จ้างแล้วเกิดเหตุขึ้นเท่านั้น หาได้บรรยายให้เห็นว่าจำเลยที่ ๑ ครอบครองหรือนั่งไปในรถยนต์ในขณะเกิดเหตุอันเป็นหลักแห่งข้อหาที่จะให้จำเลยที่ ๑ รับผิดในฐานะเป็นผู้ครอบครองรถยนต์ด้วยไม่ ฟ้องของโจทก์เช่นนี้ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ รับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๓๗ มิได้ เพราะเป็นเรื่องนอกฟ้องนอกประเด็น
Result
พิพากษายืน
