คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ทางพิจารณาปรากฎว่า นายชิดเหมือนของนายต๋อ แต่ภายหลังโกรธกับนายต๋อออกจากงานคนเดียวมาเบิกความยืนยันว่า นายต๋อให้นายหนูลงลายมือปลอมนายเทียมลงในฟ้องและใบแต่ทนาย เพื่อปลีกตัวให้พ้นผิด แต่ลายพิมพ์นิ้วมือในฟ้องและแต่งทนายนั้นเป็นลายพิมพ์นิ้วมือของนายหนูปลอมจริง ศาลเดิมตัดสินลงโทษนายหนูตามมาตรา ๒๒๓ ปล่อยนายต๋อ ศาลอุทธรณ์แก้ลงโทษนายหนู นายต๋อฐานปลอมหนังสือสำคัญตามมาตรา ๒๒๔
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์มีคำนายชิดไม่สู้มีน้ำหนักนัก ส่วนนายหนูมีผิดฐานปลอมหนังสือสำคัญ เพราะเป็นหนังสือตั้งตัวแทนทำให้ก่อสิทธิขึ้น จึงตัดสินลงโทษนายหนู่ ปล่อยนายต๋อไป
