คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันมีดคไว้ในครอบครองโดยไม่มีหลักฐานทางทะเบียนในการโอนสัตว์พาหนะ และไม่สามารถแสดงความบริสุทธิได้ ของให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.สัตว์พาหนะ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า ฟ้องของโจทก์ไม่ครบเกณฑ์จะเอาผิดแก่จำเลยได้ ไม่จำต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริง พิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องของโจทก์ถูกต้องแล้ว ให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้วพิพากษาใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องฎีกานั้นทนายจำเลยเป็นผู้ลงนามในฟ้องฎีกา และปรากฏตามใบแต่งทนายว่า จำเลยทั้งห้าได้แต่งให้ทนายคนเดียวกันเป็นทนายของจำเลยทุกคนตามใบแต่งทนาย ให้มีอำนาจตลอดถึงการอุทธรณ์ฎีกาด้วย จำเลยที่ ๑ ฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์วันที่ ๕ มิถุนายน ๒๔๙๑ ทนายจำเลยยื่นฟ้องฎีกาเมื่อวันที่ ๕ กรกฎาคม ๒๔๙๑ จำเลยที่ ๓, ๔ ฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์หลังจากทนายจำเลยยื่นฟ้องฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งในรายงานพิจารณาว่า ถ้าจะยื่นฎีกาให้ยื่นภายใน ๑ เดือนนับจากวันได้ฟัง แล้วจำเลยที่ ๓, ๔ ไม่ได้ยื่น จำเลยที่ ๒ และที่ ๕ ไม่ได้ฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ต้องถือว่าจำเลยที่ ๑ ผู้เดียวฎีกา ฟ้องฎีกาของทนายจำเลยมิได้คัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าไม่ถูกต้องตรงไหน กลับเสนอข้อเท็จจริงที่ทั้งสองฝ่ายนำสืบกันมาว่า ควรจะฟังอย่างไรทั้งสิ้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยข้อเท็จจริงซึ่งศาลล่างยังไม่ได้วินิจฉัย
Result
พิพากษายืน
