Supreme Court Judgment No. 1018/2514

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 2507 จำเลยที่ 1 กู้ยืมเงินโจทก์ไป 3,000 บาท อัตราดอกเบี้ยชั่งละ 1 บาทต่อเดือน จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยทั้งสองได้ทำหนังสือสัญญาให้โจทก์ไว้ดังสำเนาท้ายฟ้อง จำเลยผิดนัดค้างส่งดอกเบี้ยตลอดมา โจทก์ทวงถามก็ไม่ชำระ ขอให้ศาลบังคับจำเลยที่ 1 ให้การว่า โจทก์ไม่ได้แสดงสภาพแห่งข้อหาในคำฟ้องให้ชัดแจ้ง เพื่อให้โอกาสแก่จำเลยต่อสู้คดี โดยมิได้กล่าวว่าหนังสือสัญญาที่โจทก์ยึดถือมีสารสำคัญประการใดที่พอถือได้ว่าจำเลยผิดนัด ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม จำเลยที่ 1 ไม่เคยกู้ยืมเงินโจทก์ แต่กู้เงินนางบุญล้อม 300 บาท และทำหนังสือไว้ 2 ฉบับ ๆ หนึ่ง 300 บาท อีกฉบับหนึ่ง 3,000 บาท ฉบับหลังเพื่อขู่ขวัญมิให้จำเลยบิดพลิ้วเท่านั้น

จำเลยไม่มีนิติสัมพันธ์กับโจทก์ หากสัญญาที่จำเลยเคยทำเป็นนิติกรรมอำพราง ไว้กับนางบุญล้อมโจทก์ก็ต้องเพิ่มเติมข้อความอื่น ๆ แล้วลงลายมือชื่อโจทก์เป็นผู้ให้กู้ โดยจำเลยไม่รู้เห็นยินยอมด้วย สัญญาเป็นโมฆะ โจทก์ไม่เคยทวงถามจำเลยจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 จะมีหนี้สินกับโจทก์หรือไม่ จำเลยไม่ทราบ จำเลยไม่เคยทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทำสัญญากู้ให้โจทก์ไว้โดยไม่ตั้งใจให้มีผลผูกพันกันตามที่จำเลยนำสืบ เป็นการแสดงเจตนาลวงโดยสมคบกับคู่กรณี เป็นโมฆะ ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมเชื่อว่าจำเลยที่ 1กู้เงินโจทก์ไป 3,000 บาท จำเลยที่ 2 ทำสัญญาค้ำประกันเงินที่จำเลยที่ 1 กู้ไปจริง โจทก์ทวงถามจำเลยที่ 1 แล้ว ส่วนดอกเบี้ยนั้นโจทก์นำสืบว่าคิดร้อยละ 10 ต่อเดือน เฉพาะดอกเบี้ยตกเป็นโมฆะ