คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็คขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งประทับฟ้องและสั่งให้โจทก์นำส่งหมายเรียกจำเลยมาแก้คดีภายใน 7 วัน ไม่มีผู้รับให้ปิดหมาย (สั่งเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2522) ต่อมาในวันที่ 26 มิถุนายน 2522 เจ้าหน้าที่กรมบังคับคดีรายงานให้ศาลชั้นต้นทราบว่าโจทก์หรือผู้แทนโจทก์ไม่มานำส่งหมายเรียก
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์ทิ้งฟ้องให้จำหน่ายคดีโจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลพิจารณาคดีต่อไปศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลสั่งทิ้งฟ้องไปแล้ว ไม่มีเหตุจะเปลี่ยนแปลงคำสั่งให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า ในวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้โจทก์นำส่งหมายเรียกให้จำเลยแก้คดีภายใน 7 วันนั้น นายชัชวาลย์กรรมการผู้จัดการของบริษัทโจทก์ลงชื่อรับทราบคำสั่งศาลไว้แล้ว ต่อมาอีก 26 วัน เจ้าหน้าที่กรมบังคับคดีรายงานให้ศาลชั้นต้นทราบว่า โจทก์ไม่นำส่งหมาย ศาลชั้นต้นจึงสั่งว่าโจทก์ทิ้งฟ้องให้จำหน่ายคดีโจทก์ยื่นคำร้องว่าได้ให้พนักงานของโจทก์นำใบแต่งทนายไปให้ทนายความให้จัดการนำส่งหมาย แต่พนักงานได้ลาออกจากบริษัทโจทก์ไปโดยไม่ได้แจ้งให้โจทก์ทราบว่า
ได้มอบหมายเรื่องการนำส่งหมายให้ทนายจัดการหรือไม่ ขอให้ศาลไต่สวนหรือพิจารณาคดีใหม่ เห็นว่า การที่โจทก์ไม่นำส่งหมายเรียกให้จำเลยภายในกำหนด เป็นความเพิกเฉยของโจทก์ โจทก์ยื่นคำร้องว่าไม่ได้จงใจทิ้งฟ้องหลังจากวันที่ศาลสั่งให้นำส่งหมายเรียกถึง 34 วัน ข้ออ้างตามคำร้องของโจทก์ฟังไม่ได้ ไม่จำเป็นต้องไต่สวน การที่ทนายจำเลยมาศาลและลงชื่อในรายงานกระบวนพิจารณาที่ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์นำส่งหมายเรียกนั้น เมื่อจำเลยไม่มาศาลในวันนั้น โจทก์ก็ต้องนำส่งหมายเรียกตามคำสั่งศาลพิพากษายืน
