คำฟ้องและคำให้การ
เดิมโจทก์สำนวนคดีแรกฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งที่ ๑๑๐/๒๕๒๐ ของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ ซึ่งมีจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๑๑ เป็นผู้ลงนามสั่งให้โจทก์รับจำเลยที่ ๑๒ กลับเข้าทำงานเสมือนหนึ่งว่าไม่เคยเลิกจ้างและโจทก์สำนวนคดีหลังฟ้องขอให้บังคับจำเลยปฏิบัติตามคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ดังกล่าว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางรวมพิจารณาพิพากษาคดีทั้งสองสำนวนเข้าด้วยกันแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ในสำนวนคดีแรก ให้โจทก์ปฏิบัติตามคำสั่งที่ ๑๑๐/๒๕๒๐ ลงวันที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๒๐ ของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ คือรับจำเลยที่ ๑๒ เข้าทำงานเสมือนหนึ่งว่าไม่เคยเลิกจ้าง ให้จ่ายค่าจ้างแก่จำเลยที่ ๑๒ เท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้ายก่อนเลิกจ้างคือเดือนละ ๒,๗๐๘ บาท ตั้งแต่วันเลิกจ้างถึงวันรับจำเลยที่ ๑๒ กลับเข้าทำงาน ศาลฎีกาพิพากษายืน คดีถึงที่สุด ต่อมาจำเลยที่ ๑๒ ยื่นคำร้องลงวันที่ ๓๐ มีนาคม ๒๕๒๔ และแก้ไขเพิ่มเติมคำร้องว่าโจทก์มิได้ให้จำเลยที่ ๑๒ เข้าปฏิบัติงานในตำแหน่งผู้ผสมเหล้าซึ่งเป็นตำแหน่งเดิมและจำเลยที่ ๑๒ มีความรู้ความชำนาญ โจทก์กลับจัดตั้งหน่วยงานใหม่ให้จำเลยที่ ๒ เข้าปฏิบัติงานในตำแหน่งผู้ช่วยพนักงานต้อนรับประจำสนามบิน
อันเป็นงานที่ต้องใช้ความรู้ความชำนาญภาษาต่างประเทศซึ่งโจทก์ทราบดีว่าจำเลยที่ ๑๒ ไม่มี ทั้งโจทก์ยังกลั่นแกล้งจำเลยที่ ๑๒ ด้วยการจ่ายค่าจ้างและสวัสดิการอื่นแก่จำเลยที่ ๑๒ ต่ำกว่าพนักงานต้อนรับประจำสนามบินอื่น นอกจากนี้โจทก์ยังมิได้จ่ายเงินโบนัสเงินค่าบริการ ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี และเงินช่วยเหลือบุตรสำหรับระยะเวลาตั้งแต่โจทก์เลิกจ้างจำเลยที่ ๑๒ จนถึงวันกลับเข้าทำงานอีกด้วย ขอให้เรียกโจทก์มาสอบถามเพื่อปฏิบัติตามคำสั่งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๑๐/๒๕๒๐ ต่อไป โจทก์ยื่นคำคัดค้านว่า การที่โจทก์ไม่ให้จำเลยที่ ๑๒ เข้าปฏิบัติงานในหน้าที่ผู้ผสมเหล้าเนื่องจากตำแหน่งผู้ผสมเหล้าไม่ว่าง หน่วยงานที่จำเลยที่ ๑๒ เข้าทำงาน
โจทก์เริ่มดำเนินงานมาก่อนที่จะรับจำเลยที่ ๑๒ กลับเข้าทำงาน มิใช่เป็นหน่วยงานที่ตั้งขึ้นใหม่เพื่อรับจำเลยที่ ๑๒ โจทก์มิได้กลั่นแกล้งจ่ายค่าจ้างและสวัสดิการให้โจทก์ต่ำกว่าพนักงานอื่นในหน่วยเดียวกัน ส่วนเงินโบนัส เงินค่าบริการ ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีและเงินช่วยเหลือบุตร โจทก์ได้ปฏิบัติตามคำพิพากษาถูกต้องครบถ้วนแล้ว จำเลยที่ ๑๒ ไม่มีสิทธิเรียกร้องอีก ขอให้ยกคำร้อง ในวันนัดไต่สวนคำร้อง โจทก์กับจำเลยที่ ๑๒ ตกลงพิพาทกันเฉพาะประเด็นเดียวว่า การที่โจทก์ให้จำเลยที่ ๑๒ เข้าทำงานในตำแหน่งพนักงานต้อนรับประจำสนามบินเป็นการฝ่าฝืนคำพิพากษาศาลฎีกาหรือไม่ โดยยอมรับข้อเท็จจริงกันว่า ตำแหน่งเดิมของจำเลยที่ ๑๒ คือตำแหน่งผู้ผสมเหล้าปัจจุบันจำเลยที่ ๑๒ ทำหน้าที่เป็นพนักงานต้อนรับประจำสนามบินดอนเมืองมีลักษณะงานคือ
เมื่อถึงเวลาที่เครื่องบินลงก็ถือป้ายของโรงแรมสยามอินเตอร์คอนติเนนตัลซึ่งเป็นโรงแรมของโจทก์ไปรอผู้โดยสารจากเครื่องบินซึ่งเป็นแขกของโรงแรมโดยในการปฏิบัติงานต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดของโจทก์ ลำดับชั้นการบังคับบัญชาของพนักงานผสมเหล้าคือ ๑. หัวหน้าผู้ผสมเหล้า ๒. ผู้ผสมเหล้า ๓. ผู้ช่วยผู้ผสมเหล้าส่วนพนักงานต้อนรับประจำสนามบินมีลำดับชั้นคือ ๑. หัวหน้าพนักงานต้อนรับ๒. พนักงานต้อนรับ ๓. ผู้ช่วยพนักงานต้อนรับ โจทก์ไม่มีสำนักงานสำหรับพนักงานต้อนรับที่สนามบินดอนเมืองซึ่งโรงแรมอื่นก็ไม่มีเช่นเดียวกัน โจทก์ยอมรับว่าเมื่อจำเลยที่ ๑๒ กลับเข้าทำงานครั้งแรกโจทก์ได้บรรจุให้ทำงานเป็นผู้ช่วยพนักงานต้อนรับที่สนามบินดอนเมืองจนบัดนี้ ศาลแรงงานกลางสั่งงดการไต่สวน
ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ตำแหน่งผู้ช่วยพนักงานต้อนรับประจำสนามบินที่โจทก์ให้จำเลยที่ ๑๒ เข้าทำงานยังต่ำกว่าตำแหน่งผู้ผสมเหล้าถือว่าโจทก์ปฏิบัติตามคำพิพากษาศาลฎีกายังไม่ครบถ้วน มีคำสั่งให้โจทก์ปฏิบัติตามคำพิพากษาศาลฎีกาให้ครบถ้วน คือรับจำเลยที่ ๑๒ เข้าทำงานในตำแหน่งไม่ต่ำกว่าตำแหน่งผู้ผสมเหล้า โจทก์สำนวนคดีแรกและจำเลยสำนวนคดีหลังอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางซึ่งศาลฎีกาพิพากษายืนบังคับให้โจทก์ปฏิบัติตามคำสั่งที่ ๑๑๐/๒๕๒๐ ลงวันที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๒๐ ของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ คือรับจำเลยที่ ๑๒ เข้าทำงานเสมือนหนึ่งว่าไม่เคยเลิกจ้าง เห็นว่าการรับเข้าทำงานในตำแหน่งซึ่งต่ำกว่าเดิมจะถือว่าเป็นการรับเข้าทำงานเสมือนหนึ่งว่าไม่เคยเลิกจ้างมิได้ ฉะนั้นที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าตำแหน่งผู้ช่วยพนักงานต้อนรับประจำสนามบินที่โจทก์รับจำเลยที่ ๑๒ เข้าทำงานยังต่ำกว่าตำแหน่งผู้ผสมเหล้าและมีคำสั่งให้โจทก์รับจำเลยที่ ๑๒ เข้าทำงานในตำแหน่งไม่ต่ำกว่าผู้ผสมเหล้า จึงเป็นคำสั่งในการบังคับคดีให้เป็นไปตามคำพิพากษา หาเป็นการขยายความนอกเหนือไปจากคำพิพากษาไม่ ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยชอบแล้ว
Result
พิพากษายืน
