คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยหมิ่นประมาทโจทก์ และดูหมิ่นโจทก์ซึ่งหน้าว่า"พระหน้าผี ๆ พระหน้าเปรต ๆ ไปฟ้องวานกู กูไม่กลัว" ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๒๖, ๓๙๓, ๙๑
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๙๓ ข้อหาอื่นให้ยกฟ้อง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๙๓ เสียด้วย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยว่าโจทก์ว่า "พระหน้าผีพระหน้าเปรต ไปฟ้องวานกู กูไม่กลัว" แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า โจทก์เป็นพระภิกษุซึ่งเป็นบุคคลที่ประชาชนทั่วไปถือว่าควรเคารพ การที่จำเลยว่าโจทก์ด้วยถ้อยคำดังกล่าว จึงเป็นการดูหมิ่นโจทก์ซึ่งหน้าตามที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัย
Result
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิด ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
