คำฟ้องและคำให้การ
เดิมโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกตาม ม.๓๒๗ - ๓๒๘
จำเลยให้การปฏิเสธ เมื่อสืบพะยานโจทก์หมดแล้ว(พะยาน ๔ ปาก)
โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ลงโทษตาม ม.๓๓๙ (๒) ศาลชั้นต้นสอบถามจำเลยๆ ว่าไม่ได้ทำผิดดังคำร้อง ต่อจากนั้นจำเลยก็นำพะยานเข้าสืบปฏิเสธข้อหาเดิมและข้อหาเพิ่มเติม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตาม ม.๓๓๙(๒)
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์ขอเพิ่มเติมฟ้อง เมื่อสืบพะยานโจทก์หมดแล้ว เป็นการเอาเปรียบจำเลย ทำให้จำเลยเข้าใจผิดหลงต่อสู้คดีต้องห้ามตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญา ม.๑๖๔ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลฏีกาเห็นว่า อุทธรณ์ของจำเลยขอให้ศาลพิจารณาถ้อยคำพะยานโจทก์ตอนที่ว่าด่าให้ถี่ถ้วน จำเลยมิได้กล่าวเป็นกิจจะลักษณว่าหลงต่อสู้ ในชั้นศาลชั้นต้นจำเลยก็มิได้คัดค้านว่าไม่ควรอนุญาต จำเลยได้นำพะยานมาสืบแก้ข้อหาเพิ่มเติมแล้ว แสดงว่าไม่ได้หลงข้อต่อสู้ จึงพิพากษาย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ตามคำขอในอุทธรณ์
