ในคดีเรื่องลักเล่นการพนันจำเลยขอรับสารภาพว่าได้กระทำผิดตามฟ้อง แต่แล้วได้กล่าวบรรยายในคำให้การต่อไปเป็นความว่าการเล่นรายนี้ก็โดยพนันว่าจะซื้อโคล่ามาเลี้ยงกันรอบวงเท่านั้น และเล่นกันเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเอาเงินรวมซื้อโคล่า เช่นนี้ จะฟั …
คำพิพากษาศาลฎีกา
87,416 คดี แยกตามกลุ่มคดี และเชื่อมโยงตัวบทกฎหมายรายมาตรา
โจทก์ได้ครอบครองที่พิพาทอยู่และจำเลยที่ 1แย่งการครอบครองของโจทก์ แม้จำเลยที่ 1 จะได้รับตราจอง ก็หาได้สิทธิในที่ดินรายนี้ไม่การที่จำเลยที่ 2 และที่ 3 ได้รับโอนต่อๆ มาโดยทางยกให้ ก็หาทำให้จำเลยที่ 2 และที่ 3 มีสิทธิดีกว่าจำเลยที่ 1 …
ในคดีที่มีคำร้องขอให้ห้ามชั่วคราวตาม ม.256 แม้อีกฝ่ายไม่ได้รับสำเนาคำร้องแต่เมื่อได้ทราบคำร้องนั้น ถึงกับได้มาแถลงในคราวศาลนัดพร้อมแล้ว มีผลเท่ากัน.
ศาลชั้นต้นมิได้ชี้ขาดในประเด็นว่าจำเลยได้เช่าห้องพิพาทมาจากนายวิฑูรบิดานายเสียงจริงหรือไม่คดีมาถึงชั้นศาลอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นสมควรชี้ขาดว่า ฟังได้ว่าจำเลยได้เช่าห้องพิพาทจากนายวิฑูรโดยมิได้ย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยชี้ขาดใน …
ต้องคำพิพากษาให้ลงโทษก่อน 8 พ.ย. 2499 และพ้นโทษไปแล้วก่อนวันที่ พ.ร.บ.ล้างมลทินในโอกาศครบ25พุทธศตวรรษ พ.ศ.2499 ใช้บังคับ (13 พ.ค. 2500) ดังนี้ ถือว่าผู้นั้นมิได้เคยต้องคำพิพากษาว่าได้กระทำผิดในคดีนั้นคดีมีฎีกาและศาลฎีกาพิพากษาหลัง …
คดีสองเรื่องพิพาทเกี่ยวกับทรัพย์รายเดียวกัน สำนวนแรก+ทุนทรัพย์มาเกิน 2,000 บ.ส่วนสำนวนหหลังตั้งทุนทรัพย์มาไม่เกิน 2,000 บ. (คือ 2000 บ.) ดังนั้นฉะเพาะคดีหลังย่อมต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงตาม ป.วิ.แพ่ง ม.248 (อ้างฎีกาที่ 79,80/94) ก …
เกี่ยวกับกำหนดเวลาจำคุกผู้กระทำผิดตามคำพิพากษานั้น ก.ม.อาญา ม.32 บัญญัตินับแต่วันต้องคุมขัง เว้นแต่ในคำพิพากษาจะสั่งเป็นอย่างอื่น เช่นสั่งให้นับแต่วันคดีถึงที่สุดเป็นต้น แต่ถ้าจะสั่งให้นับต่อจากคดีเรื่องอื่นก็จำต้องมีคำขอเช่นนั้น …
การบรรยายฟ้องในข้อหาฐานเบิดความเท็จนั้นเมื่อมีข้อความครบถ้วนตาม ป.วิ.อาญา ม.158 เกี่ยวกับการกระทำทั้งหลายที่จำเลยกระทำผิด กับบรรยายว่าจำเลยได้สาบาลตัวแล้วเอาความที่รู้ว่าเท็จมาเบิกในข้อสำคัญในคดีและข้อที่ว่าเท็จและความจริงเป็นอย่า …
คดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาเพียงแก้ไขจำนวนเงินที่จำเลยจะได้รับให้น้อยลง ถือเป็นแก้น้อย เมื่อคดีมีทุนทรัพย์ที่พิพาทไม่เกิน 5,000 บาท จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง
คดีที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยส่งมอบที่ดินที่จำเลยขายฝากไว้แก่โจทก์ โดยอ้างว่าตกเป็นสิทธิแก่โจทก์ตามสัญญาขายฝากแล้ว จำเลยต่อสู้ว่าเป็นนิติกรรมอำพราง ความจริงเป็นเรื่องจำนองกัน ดังนี้ เท่ากับจำเลยเถียงว่าโจทก์ไม่ได้กรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมี …
การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์จำเลยนั้นถือได้ว่าศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยในประเด็นที่จำเลยอุทธรณ์แล้วฎีกาในปัญหาที่ว่า จำเลยประมาทเลินเล่อหรือไม่และฝ่ายจำเลยเป็นฝ่ายละเมิดหรือไม่ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อคดีมีทุนทรัพย์ไม่เกิน …
คดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยเพียง 1 ปีนั้น ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220
ฟ้องโจทก์ตีราคาทรัพย์พิพาททั้งหมดเป็นจำนวน 6,000 บาทแต่โจทก์ขอแบ่งทรัพย์พิพาทเพียงกึ่งหนึ่งโดยตีราคาเป็นจำนวน 3,000 บาท จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ไม่ควรได้รับส่วนแบ่ง ดังนี้ เป็นคดีมีทุนทรัพย์ 3,000 บาทการจะพิจารณาว่าคดีแพ่งใดต้องห้ามฎีก …
คดีทุนทรัพย์กว่า 2,000 บาท ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกัน ให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์ไม่เกิน 2,000บาท จึงไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248
ฎีกาคัดค้านข้อวินิจฉัยที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่จำเลยโดยฟังข้อเท็จจริงว่าห้องเช่าเป็นของโจทก์เป็นฎีกาโต้เถียงในปัญหาข้อเท็จจริงส่วนฎีกาที่ว่าศาลพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเกินคำขอของโจทก์นั้น เป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความส …
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ในข้อหาฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา โดยฟังข้อเท็จจริงต้องกันว่าจำเลยกับพวกและผู้เสียหายกับพวกได้ทำการวิวาทต่อสู้กันเป็นเหตุให้ท.ผู้เสียหายตายในที่วิวาท ดังนี้เป็นการยกฟ้องโดยอาศัยข้อเท็จจริง โจทก์จึง …
ฎีกาว่าความผิดของจำเลยจะลงโทษด้วยบทมาตราใดเป็นบทที่ถูกต้อง เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย
ศาลอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภายหลังวันที่ใช้พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (ฉบับที่ 5)พ.ศ.2499 แล้ว จึงต้องใช้กฎหมายที่แก้ไขใหม่บังคับเมื่อคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามบทกฎหมายที่แก้ไขใหม่ จึงฎีกาใ …
คดีนี้ศาลอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้โจทก์จำเลยฟังวันที่ 23 มีนาคม 2499 เมื่อจำเลยยื่นฎีกาเมื่อวันที่ 24 เมษายน 2499 เกินกำหนด 1 เดือน นับแต่วันที่ศาลอ่านคำพิพากษาให้คู่ความฟัง จึงขาดอายุความฎีกา
คำสั่งของศาลอุทธรณ์ซึ่งยืนตามคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของศาลชั้นต้นเนื่องจากเป็นการอุทธรณ์คำสั่งระหว่างพิจารณานั้นเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236