คำพิพากษาศาลฎีกา

คดีทุนทรัพย์กว่า 2,000 บาท ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกัน ให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์ไม่เกิน 2,000บาท จึงไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248

ฎีกาคัดค้านข้อวินิจฉัยที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่จำเลยโดยฟังข้อเท็จจริงว่าห้องเช่าเป็นของโจทก์เป็นฎีกาโต้เถียงในปัญหาข้อเท็จจริงส่วนฎีกาที่ว่าศาลพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเกินคำขอของโจทก์นั้น เป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความส …

การวินิจฉัยคำพยานว่าสุจริตหรือไม่และเข้าครอบครองแต่เมื่อไร เป็นการวินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริง

ฎีกาว่า จำเลยไม่ได้ทำสัญญาเช่ากับโจทก์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

คดีร้องขัดทรัพย์ที่มีทุนทรัพย์เกินกว่า 2,000 บาทแม้คู่ความจะทำสัญญาประนีประนอมยอมความยอมชำระเงินกันเพียง1,600 บาท ก็ถือว่าคดีมีทุนทรัพย์เกิน 2,000 บาท ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

คดีมีทุนทรัพย์เกินกว่าสองพันบาท แม้ในชั้นอุทธรณ์ฎีกาคู่ความจะได้โต้เถียงกันเฉพาะทรัพย์ที่มีราคาไม่ถึงสองพันบาท และศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ก็ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเฉพาะทรัพย์ที่มีราคาไม่เกินสองพันบาทนั้นได้

การที่จะฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงในชั้นบังคับคดีได้หรือไม่เพียงใดนั้น ต้องถือเอาคดีเดิมเป็นหลักในการพิจารณากล่าวคือถ้าคดีเดิมฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ ชั้นบังคับคดีก็ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้

คดีสองเรื่องพิพาทเกี่ยวกับทรัพย์รายเดียวกัน สำนวนแรกตั้งทุนทรัพย์มาเกิน 2,000 บาท ส่วนสำนวนหลังตั้งทุนทรัพย์มาไม่เกิน 2,000 บาท (คือ2,000 บาท ดังนั้นเฉพาะคดีหลังย่อมต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตร …

คดีที่ฟ้องขอแสดงสิทธิที่จะจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ดีกว่าผู้อื่นตามความใน ม.17 แห่ง พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 นั้น เป็นคดีที่ขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวนเป็นราคาจริงได้ตาม ม.189 (3) แม้ในฟ้องจะได้กล่าวอ้างว่าเครื่ …

โจทก์ฟ้องว่าห้องพิพาทโจทก์ซื้อมาจากเจ้าของเดิม โจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยแล้ว ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ยังไม่ได้บอกกล่าว จำเลยได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯก่อนพิจารณาโจทก์จำเลยรับกันว่ …

คดีฟ้องขับไล่ออกจากห้องเช่าเดือนละ 12 บาท เป็นคดีมโนสาเร่อันต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตาม ม.224 เมื่อฟ้องอุทธรณ์ส่วนมากเป็นข้อเท็จจริงและศาลชั้นต้นสั่ง "รับอุทธรณ์" เฉย ๆ ไม่มีข้อความแสดงว่ารับรองว่าให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จ …

โจทก์จำเลยพิพาทเป็นคดีสองเรื่อง ๆ หนึ่งเป็นคดีมีทุนทรัพย์เกิน 2,000 บาท อีกคดีหนึ่งเป็นคดีพิพาทกันโดยไม่มีทุนทรัพย์ศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์ทั้งสองสำนวน ศาลอุทธรณ์คงพิพากษาแก้เฉพาะสำนวนมีทุนทรัพย์ให้แบ่งทรัพย์ที่ฟ้องคนละครึ่ง จำเลยเป็ …

คดีที่มีทุนทรัพย์ที่พิพาทกันมาในศาลชั้นต้นเพียง2,000 บาทนั้น จำเลยจะเพิ่มทุนทรัพย์ในชั้นฎีกาเพื่อจะฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้

คดีซึ่งมีทุนทรัพย์ไม่เกิน 2,000 บาทแม้ศาลจะพิจารณาพิพากษารวมกัน 3 สำนวนเกิน 2,000 บาท ก็ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 เพราะต้องถือทุนทรัพย์แต่ละสำนวน

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยในข้อเท็จจริงว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ การที่จำเลยฎีกาโต้แย้งว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อที่พิพาทมีราคาไม่เกินสองพันบาท ฎีกาจำเลยจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแ …

การที่ศาลล่างวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยไม่สุจริตนั้นเป็นการวินิจฉัยโดยอาศัยข้อเท็จจริง ฎีกาจำเลยซึ่งโต้เถียงว่าการกระทำของตนไม่เป็นกลฉ้อฉลนั้นเท่ากับเถียงว่าการกระทำของตนเป็นการกระทำโดยสุจริต จึงเป็นฎีกาโต้เถียงข้อเท็จจริง

คดีเดิมทุนทรัพย์ 3,000 บาท ในชั้นบังคับคดีแม้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน กรณีก็ไม่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248

โจทก์จำเลยพิพาทเป็นคดีสองเรื่อง เรื่องหนึ่งเป็นคดีมีทุนทรัพย์เกิน 2,000 บาท อีกคดีหนึ่งเป็นคดีพิพาทกันโดยไม่มีทุนทรัพย์ ศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์ทั้งสองสำนวน ศาลอุทธรณ์คงพิพากษาแก้เฉพาะสำนวนมีทุนทรัพย์ให้แบ่งทรัพย์ที่ฟ้องคนละครึ่ง จำเ …

โจทก์จำเลยพิพาทเป็นคดีสองเรื่อง เรื่องหนึ่งเป็นคดีมีทุนทรัพย์เกิน 2,000 บาท อีกคดีหนึ่งเป็นคดีพิพาทกันโดยไม่มีทุนทรัพย์ ศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์ทั้งสองสำนวน ศาลอุทธรณ์คงพิพากษาแก้เฉพาะสำนวนมีทุนทรัพย์ให้แบ่งทรัพย์ที่ฟ้องคนละครึ่ง จำเ …

โจทก์จำเลยพิพาทกันด้วยเรื่องที่ดิน 2 ตอน ตอนที่ 1 ราคา 50 บาท ตอนที่ 2 ราคา 400 บาท ต่างเถียงกันในเรื่องกรรมสิทธิ์ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าที่ตอนที่ 1 ราคา 50 บาทเป็นของโจทก์ นอกนั้นยืนเช่นนี้เป็นการแก้ …