ศาลชั้นต้นและ ศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้จำคุกจำเลย 2 ปี แต่ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งทำความเห็นแย้งว่าควยปล่อยจำเลยและในท้ายความเห็นแย้งมีว่าถ้าจำเลยจะฎีกาข้าพเจ้าจะอนุญาตให้ฎีกาตาม ม. 221 แล้ว จำเลย ฎีกาในข้อเท็จจริงได้
คำพิพากษาศาลฎีกา
87,416 คดี แยกตามกลุ่มคดี และเชื่อมโยงตัวบทกฎหมายรายมาตรา
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลย 2 กะทงคือฐานชิงทรัพย์จำคุก 3 ปีกะทงหนึ่งฐานปล้นทรัพย์จำคุก 10 ปี อีกกะทงหนึ่ง ดังนี้จำเลยฎีกาข้อเท็จจริงในฐานชิงทรัพย์ได้ต้องห้ามตามกฎหมายข้างต้น
ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยตาม ม. 249 , 55 มีกำหนด 10 ปี ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลดโทษจำเลยลงอีกกึ่งหนึ่งตาม ม. 59 คงเหลือ 5 ปี เป็นการแก้น้อยโจทก์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงมิได้
คดีอาญาที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์เสียโดยอาศัยข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาได้แต่ข้อกฎหมายพะยานศาลจะฟังคำให้การของจำเลยผู้หนึ่งมาใช้ยันจำเลยด้วยกันเองมิได้
ประเด็นข้อใดที่ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาแล้วและจำเลยมิได้ฎีกาต้องถือว่ายุตติเพียงชั้นศาลอุทธรณ์จะรื้อฟื้นขึ้นฎีกาในภายหลังเมื่อเกินกำหนดอายุความฎีกาสำหรับประเด็นข้อนั้นอีกไม่ได้
ในกรณีที่กฎหมายกำหนดโทษอย่างต่ำในความผิดอย่างหนึ่งไว้ ศาลจะลงโทษจำเลยในความผิดอย่างนั้นต่ำกว่าอัตราที่กำหนดไว้นั้นไม่ได้ ในคดีที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย 7 ปี ศาลอุทธรณ์แก้เป็น 4 ปี ในบทและมาตราเดียวกันเช่นนี้ จำเลยจะฎีกาในข้อเท็ …
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิด 2 กะทง ให้จำคุกจำเลย 5 ปีตาม ม.+95 ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีผิดกะทงเดียวให้จำคุก 1 ปีตาม ม.321 ดังนี้เป็นแก้มาก ฎีกาข้อเท็จจริงได้+
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำคุกจำเลย15 ปีตามม.249 ศาลอุทธรณ์แก้ให้จำคุกจำเลยคนละ 5 ปีตามมาตรา 251 ดังนี้ เป็นแก้มาก ฎีกาได้
ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุก 3 เดือนตาม ม.254 ศาลอุทธรณ์แก้จำคุก 2 ปี ตาม ม.256 เช่นนี้เป็นการแก้น้อยฎีกาในข้อเท็จจริงมิได้ ปัญหาข้อเท็จจริงปัญหาข้อที่ว่าบาดแผลสาหัสหรือไม่นั้นในคดีนี้เป็นปัญหาข้อเท็จจริง
ในคดีที่ศาลชั้นต้นตัดสินลงโทษจำเลย จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ ในชั้นโจทก์ฎีกา โจทก์จะขอให้ลงโทษจำเลยยิ่งกว่าที่ศาลชั้นต้นว่างไว้มิได้
การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุหรือไม่นั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริง
ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย 3 ปีตาม ม.276 -243 ศาลอุทธรณ์แก้จำคุกจำเลย 1 ปี 6 เดือน ตามมาตรา 243 แต่บทเดียวเป็นการแก้มากฎีกาในข้อเท็จจริงได้
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรับฝากของแล้วเอาไปจำนำเสียโจทก์จะเอาคืนจำเลยไม่มีคืนให้ และโจทก์ได้อ้างตัวเองเบิกความเป็นพะยานรับรองฟ้องนั้นแล้ว เพียงเท่านั้นเรียกได้ว่าคดีมีมูลทางอาญา พอที่จะประทับฟ้องดำเนินการพิจารณาต่อไปได้
ในคดีที่ศาลชั้นต้นตัดสินลงโทษจำเลยและโจทก์ฝ่ายเดียวอุทธรณ์ ถ้าศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยยังไม่ควรมีความผิดก็พิพากษาปล่อยจำเลยได้
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานปล้น ศาลชั้นต้นลงโทษตาม ม.322-72 ให้จำคุก 9 ปี 4 เดือน ศาลอุทธรณ์แก้วางมาตรา 21-72 จำคุก 6 ปี+เดือน โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานปล้นไม่ได้
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำคุกจำเลย 5 ปีตามม.256 ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำคุกตาม ม.256-55-59 กำหนด 8 เดือนดังนี้เป็นแก้มาก ฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้
จำเลยต้องหาว่าขายสุราเถื่อน ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ปรับทั้งผู้ขายแลผู้ซื้อเมื่อปรากฎว่ามิได้มีการขายสุราเถื่อนอันเป็นผิดกฎหมาย แม้ผู้ขายจะอุทธรณ์ขึ้นมาฝ่ายเดียว ศาลอุทธรณ์ก็มีอำนาจพิพากษาปล่อยตัวผู้ซื้อซึ่งมิได้อุทธรณ์ขึ้นมาด้วยได้
ศาลชั้นต้นตัดสินให้ปรับจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่นศาลอุทธรณ์แต่แก้ให้ลดค่าปรับให้ครึ่งหนึ่งฐานรับสารภาพ ดั่งนี้ ถือว่าเป็นแก้น้อย ฎีกาไม่ได้ ข้อที่ศาลลดโทษให้จำเลยโดยอาศัยคำรับสารภาพอันจะเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดีหรือไม่นั้นเป็นปัญหาในข …
ในคดีที่โจทก์ฝ่ายเดียวอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น ถ้าศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยยังไม่มีความผิดก็พิพากษาปล่อยตัวไปได้ ถึงแม้จำเลยจะมิได้อุทธรณ์ขึ้นมาก็ดี อ้างฎีกาที่ 853/2473
คดีที่ศาลล่างพิพากษาต้องกันให้ส่งจำเลยไปไว้ยังโรงเรียนดัดสันดานหรือเรียกประกันทานบนตามม.57 ข้อ 2-3 นั้นจำเลยจะฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ อ้างฎีกาที่ 581/2477