คำพิพากษาศาลฎีกา

จำเลยเป็นคนเฝ้าประตูโรงลิเก ผู้บาดเจ็บเมาสุรา มากับพรรคพวกดึงดันจะเข้าไปดูลิเก จำเลยขัดขวางผู้บาดเจ็บถีบอกพวกของจำเลย ๆ จึงใช้มีดพับแตงถูกผู้บาดเจ็บมีบาดแผลไม่ถึงสาหัส เรียกว่าจำเลยทำการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ หาโทษมิได้

บาดแผลรักษาเพียง 17 - 18 วันหายไม่เรียกว่าเป็นบาดแผลสาหัสตามกฎหมาย แม้ถึงแพทย์รักษาจะเบิกความว่าเป็นบากแผลสาหัสก็ตาม

++มีดฟันหญิงที่หน้าผากเมื่อแผลหายแล้วเป็นแผลเป็น++ตีนผมออกมาที่หน้าผากยาว 3 เซ็นติเมตร์ครึ่ง กว้าง 5 มิลลิเมตร์+++ 3 เมตร์ครึ่งแลเห็น+++ เรียกว่าทำให้รูปหน้าเสียโฉมต้องมีผิดฐานทำร้ายร่างกายสาหัส อ้างฎีกาที่ 769/2480

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.131 และ พ.ร.บ.แก้ไขข้างต้น+ศาลย่อมลงโทษจำเลยได้แม้แต่อ้างมาตรา 131 อย่างเดียวศาลก็ลงโทษได้

พฤตติการณ์ที่ฟังว่ากระทำโดยป้องกัน แลไม่ใช่เป็นกรณีวิวาทกัน

ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุก 3 เดือนตาม ม.254 ศาลอุทธรณ์แก้จำคุก 2 ปี ตาม ม.256 เช่นนี้เป็นการแก้น้อยฎีกาในข้อเท็จจริงมิได้ ปัญหาข้อเท็จจริงปัญหาข้อที่ว่าบาดแผลสาหัสหรือไม่นั้นในคดีนี้เป็นปัญหาข้อเท็จจริง

พฤตติการณ์ที่ฟังว่าเป็นผิดฐานของโจร ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย

ในคดีเรื่องเบิกความเท็จฟ้องโจทก์กล่าวข้อความที่อ้างว่าจำเลยเบิกความเท็์จไว้แต่ในคำเบิกความของจำเลยไม่ปรากฎถ้อยคำเช่นนั้นจะลงโทษจำเลยมิได้

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 321 แลในฟ้องตอนหนึ่งกล่าวว่าจำเลยเคยต้องโทษมาแต่ก่อนขอให้ศาลเพิ่มโทษจำเลยด้วย แต่คำขอท้ายฟ้องมิได้อ้างมาตรา 72 ขึ้นมา แลจำเลยให้การรับสารภาพว่าได้การรับสารภาพว่าได้กระทำผิดดังฟ้องโจทก์ทุกประการดังน …

ความผิดฐานทำร้ายร่างกายไม่จำต้องใช้อาวุธเสมอไป เพียงแต่ใช้ปากกัดนิ้วเอาจนเล็บถอดก็เป็นผิดฐานทำร้ายร่างกายได้ วิวาทต่อสู้ทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกันจะอ้างว่าทำการป้องกันตัวมิได้

ฟ้องว่าลักทรัพย์และขอให้ลงโทษฐานลักทรัพย์จะลงโทษจำเลยฐานรับของโจรไม่ได้

คดีที่โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินค่าเลี้ยงดูตามสัญญายอมนั้น จัดเข้าเป็นคดีที่ขอให้ศาลบังคับจำเลยอย่างอื่นนอกจากเรียกทุนทรัพย์ตาม พ.ร.บ.วิธีพิจารณาความแพ่ง ร.ศ.127 ม.144 คดีมีปัญหาข้อกฎหมายย่อมอุทธรณ์ได้เสมอ ไม่จำกัดว่าเป็นคด …

อย่างไรเรียกว่าเป็นสัญญาที่มีวัตถุประสงค์ไม่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน จำเลยวานโจทก์ไปประกันตัวผู้ตัองหาในคดีอาญาจากศาล โดยทำสัญญาให้ไว้ว่า ถ้าผู้ต้องหาหลบหนีเป็นเหตุให้ศาลปรับโจทก์ จำเลยจะยอมใช้ค่าปรับแทนให้ …

อุทธรณ์ที่กล่าวความย่อ ๆ ว่าพะยานโจทก์เบิกความแตกต่างกันในข้อสำคัญ ขอให้ยกฟ้องเช่นนี้เป็นการต้องห้ามตาม ม.193 ข้างต้น ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัย คำแถลงการณ์หาเป็นส่วนหนึ่งของอุทธรณ์ไม่ เป็นแต่เพียงคำอธิบายข้ออุทธรณ์เท่านั้น

รับฝากสัญญากู้จากเขาไว้โดยรู้ว่าเป็นของเก็บตกได้แลผู้เอามาฝากมีเจตนายักยอกไว้เป็นประโยชน์ส่วนตัว ผู้รับฝากต้องมีผิดฐานรับของโจร สัญญากู้ถือว่าเป็นทรัพย์อย่างหนึ่ง (หมายเหตุ เห็นกันว่าเพียงแต่เก็บของตกได้แล้วไม่ปฏิบัติตามประมวลแพ่ง …

ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยตาม ม.256 มีกำหนด 4 ปีศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษ 2 ปีตามม.254 ดังนี้ เป็นแก้น้อย ฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ อ้างฎีกาที่ 767-768/2466 ที่ 221/2468 แล 186/2478 ไม่เสนอ

ข้อที่มิได้ยกว่ากล่าวกันมาแต่ในชั้นศาลล่าง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

ฎีกาอุทธรณ์ ปัญหาข้อเท็จจริง คดีที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำคุกไม่เกิน 1 ปี แม้ศาลอุทธรณ์วางโทษน้อยลงและให้รอการลงอาญาก็ฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้

ตัวแทนที่ได้รับมอบอำนาจทัวไปย่อมมีอำนาจยื่นคำขอพิสูจน์หนี้ในคดีล้มละลายแทนตัวการผู้เป็นเจ้าหนี้ได้ การขอพิสูจน์หนี้ในคดีล้มละลายไม่ใช่เป็นการยื่นฟ้องต่อศาล

เพียงแต่จำเลยเข้าไปทำร้ายเขาพร้อมกันในโอกาศเดียวกันโดยต่างก็มีสาเหตุส่วนตัวด้วยกัน กับทั้งไม่ปรากฎว่าได้มีการสมคบกันมาแต่แรกดังนี้ ยังไม่พอถือว่าจำเลยเป็นตัวการร่วมมือการกระทำผิดด้วยกัน