คำพิพากษาศาลฎีกา

ศาลขั้นต้นและศาลอุทธรณืพิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาได้แต่ข้อกฎหมาย, ปัญหาที่ว่าคำเบิกความของจำเลยที่โจทก์อ้างว่าเป็นเท็จพาดพิงมาถึงตัวโจทก์หรือไม่เป็นปัญหาข้อเท็จจริง

พฤตติการณ์ที่ไม่ถือว่าจำเลยมีความประมาทเลินเล่อตามกฎหมาย

คดีอาญาที่ศาลล่างทั้ง 2 พิพากษาให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาในข้อเท็จจริงมิได้ ปัญหาที่ว่าจำเลยมีเหตุเข้าใจผิดจึงลงบัญชีไปโดยสุจริตหรือไม่เป็นข้อเท็จจริง

คดีอาญาที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ แต่ฟังข้อเท็จจริงกลับกับมาดังนี้ โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ไม่ต้องห้าม

การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุหรือไม่นั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริง

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรับฝากของแล้วเอาไปจำนำเสียโจทก์จะเอาคืนจำเลยไม่มีคืนให้ และโจทก์ได้อ้างตัวเองเบิกความเป็นพะยานรับรองฟ้องนั้นแล้ว เพียงเท่านั้นเรียกได้ว่าคดีมีมูลทางอาญา พอที่จะประทับฟ้องดำเนินการพิจารณาต่อไปได้

ตำรวจสั่งให้ผู้ฉายภาพยนตร์นำฟิลม์ภาพยนตร์ที่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้ฉายได้แล้วมาตรวจที่สถานีตำรวจ ผู้ฉายไม่ปฏิบัติตามไม่มีความผิดถ้าตำรวจจับผู้ฉายมากักขังไว้ ตำรวจต้องมีความผิดตาม ม.271 กระทำตามคำตามคำสั่งผู้บังคับบัญชาโดยชอบ …

คดีที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโดยอาศัยข้อกฎหมายแลศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามโดยอาศัยข้อเท็จจริง โจทก์ฎีกาในข้อเท็จจริงได้+ไม่ระบุปี หมายเหตุ:เรื่องฟ้องไม่+ปีจะใช้ได้หรือไม่+มีประเด็นโต้เถียงขึ้น+ชั้นฎีกา ศาลฎีกา+ไม่ได้วินิจฉัย

ต่างเมาสุรามีอาวุธสมัคร์ใจกันวิวาททำร้ายกัน เมื่อฝ่ายหนึ่งถึงแก่ความตาย จำเลยต้องมีผิดตาม ม.251 ศาลชั้นต้นให้จำคุก 15 ปีตามม.249 ศาลอุทธรณืแก้ให้จำคุก 5 ปี ตามม.251 ดังนี้ เป็นแก้มาก ไม่เสนอ

ความผิดในเรื่องพาของที่ยังไม่เสียภาษีเข้ามาในพระราชอาณาจักร์นั้นต้องประกอบด้วยเจตนาหลีกเลี่ยงค่าภาษีจึงจะเป็นผิด ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.219 ในคดีอาญาที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกข้อหาของโจทก์เสียโดยอาศัยข้อเท็จจริงฎีกาได …

คดีอาญาซึ่งศาลล่างยกฟ้องในข้อเท็จจริงนั้นแม้มีความเห็นแย้งของผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ก็คงฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้

ข้อตีว่าจำเลยกระทำโดยเจตนาทุจจริตหรือไม่เป็นปัญหาข้อเท็จจริง อ้างฎีกา 915/2477