คำพิพากษาศาลฎีกา

โรงกลึงที่เข้าไปลักทรัพย์ หยู่ไนบริเวนรั้วบ้านเจ้าทรัพย์แต่มิได้เปนที่อาสัยหลับนอนนั้น ไม่ถือว่าเปนเคหะสถาน.

คำว่า"ไม้ตะพด"ย่อมมีความหมายเช่นเดียวกับไม้ตะบองฉะนั้นจึงถือได้ว่าเป็นศาสตราวุธตามกฎหมายแล้ว ฟ้องว่ามีอาวุธไม้ตะพดเข้าไปลักทรัพย์ในเคหสถานในเวลากลางคืนจำเลยรับสารภาพดังนี้ ลงโทษตามมาตรา 295 ได้

ฟ้องว่ามีผู้ร้ายลักทรัพย์แล้วจับได้ที่จำเลย ขอไห้ลงโทสจำเลยถานลักทรัพย์ดังนี้ ไม่เปนฟ้องอันจะพึงลงโทสจำเลยได้ การขอแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องนั้นจะต้องปรากตว่าฟ้องเดิมนั้นเปนฟ้องที่สมบูรน์ตามกดหมายแล้ว ถ้าฟ้องไม่สมบูรน์จะขอแก้ไขเพิ่มเติมไ …

ไนคดีที่โจทฟ้องขอไห้ลงโทสและเพิ่มโทสจำเลย ไนข้อเพิ่มโทสจำเลยไห้การรับ ไนขั้นที่จำเลยอุธรน์และจำเลยมิได้ยกเหตุขึ้นโต้แย้งคัดค้านไนเรื่องข้อเพิ่มโทสดังนี้ ไม่ควนไปถือว่าโทสครั้งก่อนเปนความผิดลหุโทส

ฟ้องโจททุกฉบับต้องระบุเวลาผิดเหตุกลางวันหรือกลางคืน ถ้าโจทไม่รู้เวลาก็ต้องกล่าวไนฟ้องมิฉะนั้นยอมไม่เปนฟ้องที่ชอบด้วยกดหมาย ฟ้องที่ไม่ถูกต้องตามกดหมายแม้จำเลยจะไห้การับสารภาพก็ลงโทสจำเลยไม่ได้ ฟ้องโจทที่มิได้ระบุเวลาที่เกิดเหตุ แม้ …

คำไห้การชั้นสอบสวนของจำเลยนั้นไช้ยันตัวผู้นั้นเองได้ แต่จะไช้ยันจำเลยอื่นไม่ได้

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นผู้ร้ายลักทรัพย์หรือมิฉะนั้นรับทรัพย์ไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้ายขอให้ลงโทษตามมาตรา 293,321 นั้น นับว่าเป็นฟ้องขัดกันเองลงโทษจำเลยไม่ได้ (อ้างฎีกาที่ 722/2481)

ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดระหว่างวันที่ 24-25 พฤศจิกายน พ.ศ.2485ทางพิจารณาได้ความว่า เหตุเกิดระหว่างวันที่24-25 ธันวาคม ศาลก็ต้องยกฟ้อง

ผู้ร้ายกับพวกถือขวานตรงเข้ามาที่ผู้เสียหายในเวลาค่ำคืนผู้เสียหายกลัวจึงวิ่งหนีย่อมถือได้ว่าเป็นการขู่เข็ญแล้ว

จำเลยสองคนมีมีดและพร้าคนละเล่ม คนหนึ่งเข้าจับมือเจ้าทรัพย์อีกคนหนึ่งเข้ากระชากสร้อยคอพาหนีไป แม้จะมิได้ใช้อาวุธขู่เข็ญทำร้ายก็ดี ย่อมถือได้ว่ามีความผิดฐานชิงทรัพย์

โจทฟ้องว่าจำเลยรับจ้างกะทำชำเราสำส่อน จำเลยไห้การปติเสส เปนหน้าที่โจทจะต้องนำสืบว่าจำเลยรับจ้างกะทำชำเราสำส่อนคือเปนหยิงนครโสเพนีแล้วส่วนข้อที่ไม่ได้รับอนุญาตเปนหน้าที่จำเลยจะต้องนำสืบสาลล่างยังไม่ได้พิจารนาวินิจฉัยข้อเท็ดจิงข้อได …

การที่โจทก์ขอถอนคำร้องและฟ้องในกรณีที่ขอเป็นผู้พิทักษ์ภรรยานั้น ยังถือไม่ได้ว่าเป็นการอนุญาตหรือให้สัตยาบันให้ภรรยาทำนิติกรรมขายที่ดินรายพิพาท

โจทฟ้องว่าจำเลยชิงทรัพย์ภรรยา สาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทจำเลย แล้วตัดสินยกฟ้องโจทโดยไม่วินิจฉัยถึงควาามผิดสถานทำร้ายร่างกายเช่นนี้ สาลสูงมีอำนาดย้อนสำนวนไปไห้สาลล่างสืบพยานไนข้อหาถานทำร้ายร่างกายแล้วพิพากสาไหม่ได้

ที่จะเป็นผิดฐานทำให้เสียทรัพย์นั้น นอกจากการกระทำจนเกิดเสียหายแล้วจะต้องมีเจตนาแกล้งทำลายทรัพย์ของเขาให้ชำรุดเสียหายไปด้วย(อ้างฎีกาที่ 301/2476)ลักเป็ดมาเพื่อจะฆ่าแกงกินย่อมไม่มีผิดฐานทำให้เสียทรัพย์

โจทฟ้องกล่าวว่าจำเลยลักตัดไม้ไผ่ขาดจากกอ ย่อมไม่หมายถึงการที่จำเลยตัดไม้โดยเจตนาลักไม้หรือลักไม้โดยวิธีตัดขาดจากกอ ไม่นับว่าเปนฟ้องถานลักทรัพย์

ลูกหนี้ซึ่งทำสัญญาร่วมกันโดยมีได้แยกความรับผิดไว้ ก็ต้องรับผิดร่วมกัน

ไม้ของบริษัทไม้ไทยได้ลอยเข้าทุ่งเข้าป่าเมื่อคราวน้ำท่วม จำเลยเก็บได้แล้วเอาไปเลื่อยโดยเจตนาทุจริตย่อมมีความผิดฐานลักทรัพย์เพราะไม้ของบริษัทที่ไหลลอยเช่นนี้ต้องถือว่าไม้นั้นยังอยู่ในความครอบครองของบริษัทโดยปริยาย

ฟ้องว่าพยายามชิงทรัพย์ ได้ความว่าพยายามลักทรัพย์ ไม่เรียกว่าข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องศาลชั้นต้นลงโทษฐานพยายามลักทรัพย์ตามมาตรา 293-60 กับฐานทำร้ายสาหัสตามมาตรา 256 รวมกระทงลงโทษจำคุก 2 ปี 6 เดือนโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษฐานพยายามชิงทรัพ …

ลักเสี้ยนตาลที่ทางเรือนจำซื้อมาสานหมวกส่งไปขายและเปนตัวอย่างสินค้า ไม่ไช่ซื้อมาไช้ราชการ ต้องลงโทสตามาตรา 288 หาไช่มาตรา 294(4) ไม่.

จำเลยสมคบกันปลิดมะพร้าวมาไว้ที่โคนต้นแล้ว ถือได้ว่ากะทำผิดถานลักทรัพย์สำเหร็ด (อ้างดีกาที่ 1153/2484) เมื่อพวกเจ้าทรัพย์มาพบจำเลยก็หนีไป พวกเจ้าทรัพย์เก็บมะพร้าวแล้วก็ได้ติดตามไปทันที เมื่อทันจำเลยก็จะเข้าจับแต่จำเลยชักอาวุธและขู่ …