คำพิพากษาศาลฎีกา

ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยคนละ 2 ปีแต่ให้รอการลงโทษไว้คนละ 5 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษจำคุกจำเลยคนละ 1 ปี โดยไม่รอการลงโทษ ดังนี้เป็นการแก้ไขมาก ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา …

ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 1 ปี 4 เดือนศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้รอการลงโทษจำเลยไว้ 3 ปีนั้นเป็นการพิพากษาแก้ไขมาก

ฎีกาจำเลยที่ว่า เจ้าพนักงานสอบสวนกลางไม่มีอำนาจสอบสวนคดีของจำเลยนั้นเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

คดีอาญาซึ่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษ จำคุกจำเลย 3 ปีและเพิ่มโทษฐานกักกันอีก 3 ปี เป็นคดีซึ่งศาลลงโทษจำคุกจำเลยไม่เกิน 5 ปี ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218

ผู้พิพากษาผู้พิจารณาคดีในชั้นอุทธรณ์มีคำสั่งคำร้องของจำเลยผู้ฎีกาว่า'ข้าพเจ้าได้พิจารณาพิพากษาคดีนี้ในชั้นอุทธรณ์ รับรองให้จำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้'จำเลยฎีกาข้อเท็จจริงในคดีที่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา …

คดีที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำคุกจำเลยคนละ 3 ปีและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนในข้อเท็จจริงนั้น ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218

ฎีกาจำเลยในปัญหาที่ว่า จำเลยเป็นทหารประจำการหรือไม่ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

ฎีกาจำเลยที่ว่าเป็นการป้องกันนั้นเมื่อศาลล่างทั้งสองฟังต้องกันว่าไม่เป็นป้องกันแล้ว ฎีกาจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงส่วนปัญหาว่าบาดเจ็บสาหัสหรือไม่นั้น เมื่อจำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ในศาลล่าง และศาลล่างทั้งสอง ก็ฟังข้อเท็จจริงต …

ข้อที่ว่า ศาลอาจถือว่าผู้นั้นเป็นผู้มีสันดานเป็นผู้ร้ายตามพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ.2479มาตรา 8 นั้น เป็นการใช้ดุลพินิจของศาล จึงเป็นเรื่องข้อเท็จจริง ฎีกาจำเลยซึ่งโต้แย้งในปัญหานี้จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

การพิจารณากำหนดโทษว่าต้องห้ามฎีกาหรือไม่นั้น พิจารณาเป็นรายกระทง ไม่ใช่รวมโทษทุกกระทงแล้ววินิจฉัยศาลชั้นต้น จำคุก 1 ปีตามมาตรา 243 ศาลอุทธรณ์แก้ เฉพาะโทษเป็น 4 ปี เป็นการแก้มาก

ฎีกาในปัญหาเรื่องหักกลบลบโทษเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย

ฎีกาว่าจำเลยเคยต้องโทษจำคุกมาแล้วเพียง 2 ครั้งศาลจะลงโทษกักกันจำเลยไม่ได้ และศาลล่างวินิจฉัยข้อเท็จจริงฝืนต่อข้อเท็จจริงที่ปรากฏในสำนวน เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

ฎีกาจำเลยซึ่งโต้เถียงว่า จำเลยมิได้กระทำความผิดเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงในปัญหาเรื่องโทษกักกัน เมื่อจำเลยให้การรับว่าเคยต้องโทษจำคุกมาแล้ว 2 ครั้งการที่ จำเลยฎีกาว่าจำเลยเคยต้องโทษจำคุกเพียงครั้งเดียว อีก ครั้งหนึ่งเป็นเรื่องที่ถ …

โทษกักกันไม่ถือว่าเป็นโทษจำคุก เมื่อคดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำคุกจำเลย 5 ปี และกักกันอีก 3 ปี คดีจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218

ฎีกาในปัญหาว่าการกระทำของจำเลยเป็นการสมคบกันกระทำความผิดหรือไม่เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

ศาลล่างฟังว่าถ้อยคำที่โจทก์กล่าวอ้างว่าเป็นคำหมิ่นประมาทโจทก์นั้น ไม่มีความหมายเป็นถ้อยคำที่ใส่ความโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า ถ้อยคำนั้นมีความหมายเป็นอีกอย่างซึ่งเป็นความหมาย+เป็นคำหมิ่นประมาทโจทก์เช่นนี้ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 3 ปี ตาม ม. 251,+ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะให้ลดโทษจำเลยฐานยั่วโทษะตาม ม.55 ด้วย คงจำคุก 1 ปี 6 เดิอน ดังนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้มาก คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ การที่ฝ่ายหนึ่งยั่วโทษะอีกฝ่ายหน …

คดีที่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดตาม มาตรา 249,53 ให้จำคุก 20 ปี และศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยผิดตาม มาตรา249,53 เช่นเดียวกับศาลชั้นต้น แต่แก้อัตราโทษเป็นจำคุกจำเลยไว้เพียง 6 ปีและลดตามมาตรา 59 อีกคงเหลือโทษจำคุกเพียง 4 ปี เช่นนี้ …

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิด กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา251,59 จำคุก 1 ปี 6 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยผิด มาตรา 249,47,59 แต่คงลงโทษจำคุกจำเลย 1 ปี 6 เดือน เท่าเดิมคู่ความจะฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้

คดีที่ศาลชั้นต้นพิพากษาจำคุกจำเลยตาม ม. 321 คนละ 4 ปี และปราณีตาม ม.59 กึ่งหนึ่งคงให้จำคุกไว้ 2 ปี แต่โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้คนละ 5 ปีนั้น เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำคุกจำเลยไว้คนละ 2 ปี ปราณีตาม ม.59 กึ่งหนึ่งคงจำคุกไว้คนละ 1 …