คำพิพากษาศาลฎีกา

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นผู้ร้ายลักทรัพย์หรือมิฉะนั้นรับทรัพย์ไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้ายขอให้ลงโทษตามมาตรา 293,321 นั้น นับว่าเป็นฟ้องขัดกันเองลงโทษจำเลยไม่ได้ (อ้างฎีกาที่ 722/2481)

ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดระหว่างวันที่ 24-25 พฤศจิกายน พ.ศ.2485ทางพิจารณาได้ความว่า เหตุเกิดระหว่างวันที่24-25 ธันวาคม ศาลก็ต้องยกฟ้อง

จำเลยสองคนมีมีดและพร้าคนละเล่ม คนหนึ่งเข้าจับมือเจ้าทรัพย์อีกคนหนึ่งเข้ากระชากสร้อยคอพาหนีไป แม้จะมิได้ใช้อาวุธขู่เข็ญทำร้ายก็ดี ย่อมถือได้ว่ามีความผิดฐานชิงทรัพย์

ที่จะเป็นผิดฐานทำให้เสียทรัพย์นั้น นอกจากการกระทำจนเกิดเสียหายแล้วจะต้องมีเจตนาแกล้งทำลายทรัพย์ของเขาให้ชำรุดเสียหายไปด้วย(อ้างฎีกาที่ 301/2476)ลักเป็ดมาเพื่อจะฆ่าแกงกินย่อมไม่มีผิดฐานทำให้เสียทรัพย์

โจทฟ้องกล่าวว่าจำเลยลักตัดไม้ไผ่ขาดจากกอ ย่อมไม่หมายถึงการที่จำเลยตัดไม้โดยเจตนาลักไม้หรือลักไม้โดยวิธีตัดขาดจากกอ ไม่นับว่าเปนฟ้องถานลักทรัพย์

ลูกหนี้ซึ่งทำสัญญาร่วมกันโดยมีได้แยกความรับผิดไว้ ก็ต้องรับผิดร่วมกัน

ไม้ของบริษัทไม้ไทยได้ลอยเข้าทุ่งเข้าป่าเมื่อคราวน้ำท่วม จำเลยเก็บได้แล้วเอาไปเลื่อยโดยเจตนาทุจริตย่อมมีความผิดฐานลักทรัพย์เพราะไม้ของบริษัทที่ไหลลอยเช่นนี้ต้องถือว่าไม้นั้นยังอยู่ในความครอบครองของบริษัทโดยปริยาย

ฟ้องว่าพยายามชิงทรัพย์ ได้ความว่าพยายามลักทรัพย์ ไม่เรียกว่าข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องศาลชั้นต้นลงโทษฐานพยายามลักทรัพย์ตามมาตรา 293-60 กับฐานทำร้ายสาหัสตามมาตรา 256 รวมกระทงลงโทษจำคุก 2 ปี 6 เดือนโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษฐานพยายามชิงทรัพ …

จำเลยสมคบกันปลิดมะพร้าวมาไว้ที่โคนต้นแล้ว ถือได้ว่ากะทำผิดถานลักทรัพย์สำเหร็ด (อ้างดีกาที่ 1153/2484) เมื่อพวกเจ้าทรัพย์มาพบจำเลยก็หนีไป พวกเจ้าทรัพย์เก็บมะพร้าวแล้วก็ได้ติดตามไปทันที เมื่อทันจำเลยก็จะเข้าจับแต่จำเลยชักอาวุธและขู่ …

จำเลยขุดคันนาของผู้เสียหายเป็นเหตุให้น้ำไหลออกจากนาของผู้เสียหายเพื่อประโยชน์ในการดักปลา. ย่อมเป็นผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ ไม่ใช่ลักทรัพย์. ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 27-28/2485.

ฟ้องโจทก์กล่าวว่าจำเลยชิงทรัพย์ แต่ไม่ปรากฏว่าทรัพย์นั้นมีอะไรบ้างราคาเท่าใด. แม้โจทก์จะกล่าวถึงสำนวนเดิม.แต่จำเลยไม่ถูกฟ้องในคดีนั้น. เช่นนี้ถือว่าจำเลยไม่สามารถจะเข้าใจข้อหาเพื่อต่อสู้คดี. จึงไม่เป็นฟ้องที่ชอบด้วยกฎหมาย.

โจทฟ้องขอขอไห้ลงโทสจำเลยถานลักทรัพย์และยักยอกทรัพย์แต่ฟ้องโจทกล่าวว่าโจทจำเลยได้ร่วมกันรักสาทรัพย์มรดกนั้นหาไช่เรื่องโจทครอบครองทรัพย์หยู่แล้ว จำเลยเอาทรัพย์ไปจากโจทไม่ กรนีจึงไม่เข้า ม.889 (2) และการที่โจทจำเลยร่วมกันรักสาทรัพย์ไ …

ในคดีเรื่องลักทรัพย์ ปัญหาที่ว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตหรือไม่นั้น. เป็นปัญหาข้อเท็จจริง.

หนี้ร่วมซึ่งลูกหนี้คนหนึ่งยกอายุความขึ้นต่อสู้ย่อมเปนคุณแก่ลูหนี้ร่วมอีกคนหนึ่งที่ไม่ได้ยกอายุความขึ้นต่อสู้ด้วย

กริยาที่จำเลยงัดโรงอันเป็นเคหสถานที่อยู่อาศัยของผู้เสียหายเข้าไปลักทรัพย์นั้น ไม่เข้าข้อ 5 แห่งกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 293เพราะใน ข้อ 2 มาตรานี้ได้บัญญัติถึงการตัดช่องไว้แล้ว

ตำรวจลักฝิ่นของกรมสรรพสามิตซึ่งเก็บไว้สถานีตำรวจไม่เป็นความผิดตาม ม.294 ข้อ 4 และ ข้อ 5.

ลูกจ้างผู้มีหน้าที่ขนกระสอบแร่ไปส่ง. ไม่ได้ชื่อว่าได้รับมอบความครอบครองในแร่นั้น. เมื่อเอากระสอบแร่ไปโดยทุจริต. เป็นผิดฐานลักทรัพย์. ไม่ใช่ยักยอก.

จำเลยมีศาสตราวุธเข้าไปลักไก่ของเจ้าทรัพย์. เจ้าทรัพย์ได้ตีจำเลยล้มไปก่อน. ไก่ที่ลักมาหลุดมือหนีไป. จำเลยกลับฟันเจ้าทรัพย์แล้วก็หนีไป. การกระทำของจำเลยที่ทำร้ายเจ้าทรัพย์เป็นการต่อเนื่องกับการลักทรัพย์ยังไม่ขาดตอนกัน. และเมื่อทำร้า …

พฤติการณ์ที่เป็นรับของโจรไม่ใช่ลักทรัพย์ พวกเจ้าทรัพย์บันทุกข้าวลงเรือโป๊ะและปิดปากระวางเองแต่มิได้กับเรือถึงกลางทะเลพวกเรือโป๊ะขนข้าวขึ้นจากปากระวาง ถ่ายลงเรือฉลอมมารับซื้อ พวกเรือโป๊ะผิดฐานลักทรัพย์ไม่ใช่ยักยอก และเป็นการลักทรัพ …

ถ้าได้กระทำความผิดอันแรกแล้วย่อมไม่มีความผิดฐานรับของโจร.